Powiem ci wszystko

Romans (2013) – Finlandia

oryginalny tytuł: Kerron sinulle kaiken

reż. Simo Halinen

główne role: Leea Klemola (Maarit), Peter Franzén (Sami), Ria Kataja (Julia)

film trwa: 1 h 31 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Maarit jest wykształconą osobą, ale jej życie tak się potoczyło, że zmuszona jest pracować poniżej swoich kwalifikacji, jako sprzątaczka. Mimo tego, marzy by móc pomagać ludziom – w jakikolwiek sposób.

Miejscem pracy Maarit jest prywatny gabinet psychologiczny. Pewnego dnia, właścicielka gabinetu informuje, że musi wyjechać do chorego ojca i prosi Maarit, by ta, po zrobieniu porządków zamknęła gabinet i pojawiła się dopiero za dwa tygodnie. Maarit wykonała swoją pracę, a potem, ośmielona nieobecnością pracodawczyni, zaczyna przymierzać jej biżuterię i ubrania. W tym momencie, pojawia się w gabinecie mężczyzna pilnie potrzebujący rozmowy z psychologiem. Maarit decyduje się „zastąpić” nieobecną panią psycholog i pomóc Samiemu w rozwiązaniu jego problemów małżeńskich. Okazuje się również, że Maarit i Sami znają się z czasów, gdy Maarit była jeszcze przed korektą płci i grała w drużynie piłkarskiej, podobnie jak Sami.

Z jakimi jeszcze problemami będzie musiała zmierzyć się Maarit, poza romansem z czarującym Samim? Czy zdoła poukładać swoje życie w najważniejszych dla niej dziedzinach? 

Czas, który pozostał

 

Dramat (2005) – Francja

oryginalny tytuł: Le Temps qui reste

reż. François Ozon

główne role: Melvil Poupaud (Romain), Christian Sengewald (Sasha), Jeanne Moreau (Laura)

film trwa: 1 h 25 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Trudno sobie wyobrazić, co może czuć człowiek, który ledwie przekroczywszy trzydziestkę, nagle dowiaduje się, że zostały mu maksymalnie trzy miesiące życia. Z takim problemem musi zmierzyć się główny bohater filmu.

Romain jest uznanym fotografem mody, ma świetnych rodziców, siostrę, którą kocha lecz nie bardzo dogaduje się, wspaniałą aczkolwiek wielce oryginalną babcię i chłopaka, z którym mieszka.

Poukładany świat Romaina legnie w gruzach, gdy lekarz oznajmi mu, że ma chorobę nowotworową w bardzo zaawansowanym stadium. Romain odrzuca możliwość chemioterapii, która być może przedłużyłaby jego życie i postanawia na własny sposób wykorzystać czas, jaki mu pozostał.

Rozstaje się z chłopakiem, rodzicom ani siostrze nie mówi o swojej chorobie, w pracy również stara się zachować pozory, że nie dzieje się z nim nic niezwykłego. O swoim stanie informuje tylko babcię (w tej roli, legenda kina – Jeanne Moreau).

Warto obejrzeć „Czas, który pozostał” i przez chwilę zastanowić się nad własnymi priorytetami i kruchością życia.

Stary, kocham cię

Komedia romantyczna (2009) – USA

oryginalny tytuł: I Love You, Man

reż. John Hamburg

główne role: Paul Rudd (Peter Klaven), Jason Segel (Sydney Fife), Rashida Jones (Zooey)

film trwa: 1 h 44 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Peter Klaven jest człowiekiem młodym i, jak na swój wiek, dość poważnym, przez co trudno mu się odnaleźć w zbyt wyluzowanym towarzystwie. Jedyną spontaniczną rzeczą, jaką zrobił, było oświadczenie się swojej dziewczynie. Peter ma dobrą pracę w branży nieruchomości i właśnie dostał zlecenie na sprzedaż posiadłości należącej do znanej gwiazdy. Świat Petera ogranicza się więc do pracy, narzeczonej i treningów szermierki.

Któregoś dnia, zupełnie przypadkowo, słyszy, jak przyjaciółki przestrzegają Zooey, że mężczyzna, który nie ma kolegów może być bardzo uciążliwym partnerem. Gdy sam zaczyna się nad tym zastanawiać, dochodzi do wniosku, że nawet nie ma jednego przyjaciela czy zaufanego kolegi, który mógłby być na ślubie jego świadkiem. Postanawia więc znaleźć sobie kumpla. A ponieważ wszelkie samodzielne próby zawodzą, prosi o pomoc matkę i brata, który jest gejem i zna wielu mężczyzn. Peter zaczyna więc uczestniczyć w serii „męskich randek”, które również nie odnoszą pozytywnego skutku.

Podczas prezentacji posiadłości poznaje bardzo bezpośredniego i o dość specyficznym sposobie bycia – Sydneya. Panowie zaczynają coraz więcej czasu spędzać ze sobą, dzięki czemu, Peter, coraz mniej przypomina sztywniaka, jakim był do niedawna. Częste spotkania z Sydneyem mają jednak negatywny wpływ na związek z Zooey.

„Stary, kocham cię” to świetna komedia, dzięki której możemy poznać wszelkie odcienie przyjaźni – pomiędzy kobietami, mężczyznami oraz pomiędzy kobietą a mężczyzną. Polecam.

Nastolatki

Dramat (2015) – Finlandia, Szwecja

oryginalny tytuł: Pojkarna

reż. Alexandra - Therese Keining

główne role: Tuva Jagell i Emrik Öhlander (Kim), Louise Nyvall i Alexander Gustavsson (Momo), Wilma Holmén i Vilgot Ostwald Vesterlund (Bella), Mandus Berg (Tony), Filip Vester (Jesper)

film trwa: 1 h 46 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Trzy nastolatki: Kim, Momo i Bella, wyróżniają się wśród innych nastolatek. Łączy je głęboka przyjaźń (a nawet miłość) i wspólna pasja, którą jest uprawa i obserwacja hodowanych przez siebie roślin. Z powodu swojej „inności”, dziewczyny są dręczone przez kolegów ze szkoły.

Pewnego dnia, w przesyłce z nasionami znajdują dość egzotyczny dodatek – nasiona rośliny, z których podczas jednej nocy wyrasta czarny kwiat. Z ciekawości, dziewczyny wypijają po kilka kropel soku wydzielanego przez roślinę i po chwili... zamieniają się w chłopców.

O ile Momo i Belli ta chwilowa przemiana dostarcza dużo śmiechu i zabawy, o tyle dla Kim jest czymś znacznie więcej niż zabawą – jest stanem, od którego nie chce się powrotu do dziewczęcego ciała. Niestety, magiczne właściwości soku mijają po kilku godzinach. Eksperyment zaczyna więc powtarzać się każdego wieczoru.

Momo i Bella mają wreszcie dosyć „zabawy” w chłopców, ale Kim, gdy wraca do dziewczęcej postaci, cierpi coraz mocniej i bez wiedzy przyjaciółek wypija kolejne dawki magicznego soku.

Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Kim, jako chłopak, zakochuje się w Tonym, koledze ze szkoły, który żyje z kradzieży, a Momo wyznaje Kim, że jest w niej zakochana.

Oglądając „Nastolatki”, cały czas myślałem o tym, ileż to razy marzyłem – wysyłając prośby i błagania w kosmos – aby obudzić się we właściwym ciele. Ale to może zrozumieć tylko osoba transseksualna...

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie

Dramat, (2016) – Włochy

oryginalny tytuł: Perfetti sconosciuti

reż. Paolo Genovese

główne role: Marco Giallini (Rocco), Kasia Smutniak (Eva), Alba Rohrwacher (Bianca), Edoardo Leo (Cosimo), Valerio Mastandrea (Lele), Anna Foglietta (Carlotta), Giuseppe Battiston (Peppe)

film trwa: 1 h 37 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Ile mamy do ukrycia przed naszymi partnerami? Czy stać nas na szczerość wobec przyjaciół? Czy naprawdę znamy tych, z którymi dzielimy się lub chcemy podzielić swoimi sekretami?

Wystarczy jedna kolacja w gronie przyjaciół i na pozór całkiem niewinna zabawa, by uzyskać odpowiedź na powyższe pytania.

Eva i Rocco organizują dla przyjaciół kolację, podczas której jedną z atrakcji ma być obserwowanie zaćmienia księżyca. Uczestnicy kolacji znają się bardzo dobrze i pewni są, że nie mają przed sobą żadnych tajemnic. Pani domu proponuje więc zabawę, która ma polegać na tym, że wszyscy będą upubliczniać wiadomości i telefony, jakie dostaną podczas tego spotkania. Po chwilowej konsternacji, wszyscy decydują się na położenie na stole swoich telefonów. W miarę rozwoju filmowej akcji, na jaw wychodzą coraz poważniejsze „grzeszki” biesiadników. Atmosfera robi się napięta, lecz mimo tego nikt nie przerywa zabawy.

Przewijający się przez cały film wątek zaćmienia księżyca nie znalazł się przypadkiem. W astrologii, zaćmienie księżyca symbolizuje ukrywanie czegoś, a także nieoczekiwane zdarzenia, z którymi trzeba sobie jakoś poradzić, na przykład, poprzez uporządkowanie życia lub zakończenie pewnych spraw.

Film warty obejrzenia.

 

Dom Chłopców

Dramat (2009) – Luksemburg, Niemcy

oryginalny tytuł: House of Boys

reż. Jean-Claude Schlim

główne role: Layke Anderson (Frank), Benn Northover (Jake), Steven Webb (Angelo), Udo Kier (Madame)

film trwa: 1 h 50 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Młody gej, Frank, opuszcza rodzinny dom i razem z parą przyjaciół wyjeżdża do Amsterdamu. Jest rok 1984.

W Amsterdamie prowadzi życie lekkie, łatwe i przyjemne. Większość czasu spędza na imprezach w klubach gejowskich, nie martwiąc się o swoją przyszłość. Wszystko się komplikuje, gdy przyjaciółka otrzymuje pracę w Saint Tropez i opuszcza Holandię razem ze swoim chłopakiem. Frank zostaje bez dachu nad głową. Zauważa wywieszone ogłoszenie, że w klubie „Dom Chłopców” zatrudnią tancerza. Idzie więc na rozmowę z właścicielem, zwanym Madame, i zostaje zatrudniony, początkowo, w charakterze pomocy barmana. Ma również możliwość zamieszkania w klubie.

Pokój dzieli z Jake – chłopakiem, który zarabia jako tancerz na podróż marzeń, w którą chce się udać razem ze swoją dziewczyną. Jake bardzo podoba się Frankowi, ale raczej szanse są niewielkie, by heteroseksualny chłopak zainteresował się kolegą.

Frank nawiązuje też przyjaźnie z pozostałymi tancerzami, wśród których jest Angelo – transseksualistka, która zbiera pieniądze na korektę płci.

Choć tej produkcji daleko jest do słynnej „Filadelfii”, dla mnie jest to film o odkrywaniu swojej orientacji seksualnej, a przede wszystkim o miłości w czystej postaci, której nie jest w stanie zniszczyć nawet groźna, śmiertelna choroba.

Dodatkowymi walorami filmu są gorące sceny tańczących chłopaków. Polecam:)

Półtoraroczny Patryk

Dramat, komedia, romans (2008) – Szwecja

oryginalny tytuł: „Patrik 1,5”

reż. Ella Lemhagen

główne role: Gustaf Skarsgård (Göran Skoogh), Torkel Petersson (Sven Skoogh), Tom Ljungman (Patrik)

film trwa: 1 h 40 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Göran i Sven są szczęśliwym gejowskim małżeństwem. Przeprowadzili się właśnie do domu na przedmieściach, zaprzyjaźnili z sąsiadami (jedynie dzieci sąsiadów dokuczają im), a teraz marzą o stworzeniu pełnej rodziny. Los się do nich uśmiecha, bowiem złożone przez nich dokumenty adopcyjne zostają pozytywnie rozpatrzone. Teraz tylko muszą poczekać na przyznanie im dziecka.

Wreszcie otrzymują dokument informujący, że będą ojcami 1,5-rocznego Patrika. Urządzają więc pokój dziecięcy i czekają na swojego przysposobionego synka.

Jakież jest ich zaskoczenie, gdy okazuje się, że „słodki bobas” ma 15 lat, kryminalną przeszłość, a na domiar złego jest homofobem. W tych okolicznościach, stworzenie szczęśliwej rodziny jest sporym wyzwaniem zarówno dla Görana i Svena, jak i dla Patrika. 

 

Na zawsze Laurence

Melodramat (2012) – Francja, Kanada

reż. Xavier Dolan

główne role: Melvil Poupaud (Laurence Alia), Suzanne Clément (Frederique Belair)

film trwa: 2 h 48 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Historia zaczyna się dość banalnie – Laurence jest wykładowcą literatury, Frederique pracuje przy produkcji filmów, razem stanowią dobrze rozumiejącą się i kochającą parę. Odnajdują radość we wspólnym podróżowaniu, cieszą się drobiazgami, przy okazji tworząc listę rzeczy, które odbierają im przyjemność. Ich wielkim marzeniem jest podróż na Czarną Wyspę.

Sielanka trwa do trzydziestych piątych urodzin Laurence'a. Nagle mężczyzna wyznaje ukochanej, że... chce zmienić płeć. 

– Nie powinienem być facetem (…) To nie jestem ja (…) Mam tego dość. Już 35 lat tak żyję. To zbrodnia. Jestem za to odpowiedzialny. Odbieram życie tej osobie.

– Komu odbierasz życie?

– Kobiecie, którą powinienem być.

– Nienawidzisz wszystkiego, co w tobie kocham.

– Tylko to we mnie kochasz?

(…)

– Teraz nie żyję naprawdę. Czekam.

– Pewnie, że czekasz. To, co przeżywamy to nie jest prawda? To tylko oczekiwanie na prawdziwe życie? Okłamywałeś mnie od dwóch lat.

– Nie. Nie kłamałem. Tylko nic nie mówiłem.

Fred, mimo wszystko, postanawia z nim zostać. Kocha Laurence'a i nie wyobraża sobie życia bez niego. Wspiera ukochanego, jak tylko potrafi, nawet wówczas, gdy ten postanawia pójść do szkoły ubrany i umalowany jak kobieta.

Akceptacja przez partnerkę, matkę, kolegów z pracy oraz uczniów dodaje mu odwagi, by walczyć o siebie. Niestety, grupa rodziców wnosi protest. Nie chcą by człowiek „chory psychicznie” nadal uczył ich dzieci. Laurence zostaje zwolniony z pracy. Postanawia wówczas całkowicie poświęcić się pisaniu książki i dążeniu do korekty płci.

Fred coraz bardziej boi się o ukochanego, zwłaszcza po tym, jak został pobity. Jednak mimo ogromnej miłości, sytuacja zaczyna ją przerastać i kobieta wpada w coraz głębszą depresję. Już zupełnie nie radzi sobie z emocjami.

Ażeby na moment oderwać się od życia, jakie prowadzi, Fred idzie sama na Bal Filmowców. Tam poznaje Alberta...

Czy nowe życie z innym mężczyzną spowoduje, że zapomni o Laurence? Czy miłość, naprawdę, jest w stanie przetrwać wszystko?

Zachęcam nie tylko do obejrzenia filmu, ale również wsłuchania się w muzykę. Niezapomniane utwory: Celine Dion, Visage, Craiga Armstronga, Depeche Mode, The Cure (poniżej) i wiele innych tworzą niezwykły klimat.

 

Kim jest Michael

Dramat (2015) – USA

oryginalny tytuł – I am Michael

reż. Justin Kelly

główne role: James Franco (Michael Glatze), Zachary Quinto (Bennett), Charlie Carver (Tyler), Emma Roberts (Rebekah Fuller)

film trwa: 1 h 38 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Długo odkładałem obejrzenie tego filmu. A gdy już zacząłem oglądać, to tak, mniej więcej od połowy filmu, coraz mocniej go przeżywałem. Fabuła filmu to jedno, ale przy okazji, odnosiłem się do własnego życia i własnych doświadczeń.

Czy wiara w kogokolwiek (Boga, Buddę, inną siłę wyższą) lub cokolwiek może spowodować, że staniemy się kimś innym? Czy życie w niezgodzie z własną naturą, z tym, z czym przyszliśmy na świat, będzie dla nas szczęściem czy raczej cierpieniem? Jak długo można oszukiwać siebie i budować swoje życie oraz relacje z ludźmi na kłamstwie?

Główny bohater filmu, akceptujący siebie i będący w szczęśliwym związku z facetem, nagle „odkrywa”, że wiara w Boga może go „wyleczyć” z homoseksualizmu. Zaczyna studiować Biblię, próbuje buddyjskich medytacji, wreszcie porzuca swojego partnera i wpiera sobie, że jest heteroseksualnym mężczyzną. Czy fanatyczna wiara, objęcie posady pastora, a wreszcie, związek z kobietą sprawią, że Michael zapomni kim naprawdę jest? Odpowiedzi na to pytanie możemy się jedynie domyślać.

Ja, już wiem, że wszelkie próby życia w niezgodzie ze sobą, przynoszą jedynie coraz większe cierpienie i zagubienie. A wmawianie sobie, że da się żyć szczęśliwie udając kogoś, kim się nigdy nie było, jest okłamywaniem siebie i wszystkich wokół. Dlatego wreszcie przyszedł moment, że przestałem walczyć ze sobą i zacząłem walczyć o siebie. O prawdziwego siebie.

Film „Kim jest Michael” przedstawia opartą na faktach historię Michaela Glatze'a, geja, aktywisty ruchu LGBT i założyciela queerowego magazynu YGA (Young Gay America), który postanowił wyrzec się swojej orientacji seksualnej i zostać heteroseksualnym, chrześcijańskim pastorem, potępiającym gejów. 

Więcej o pastorze Michaelu Glatze można przeczytać na stronie: gazeta.pl

http://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,19148003,bog-kocha-bardziej-niz-jakis-koles-moze-pokochac-drugiego.html