Witaj w klubie

Dramat, biograficzny (2013) – USA

oryginalny tytuł: Dallas Buyers Club

reż. Jean-Marc Vallée

główne role: Matthew McConaughey (Ron Woodroof), Jared Leto (Rayon), Jennifer Garner (dr Eve Saks)

film trwa: 1 h 57 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Jest rok 1985. Ron Woodroof – elektryk, uczestnik rodeo, miłośnik trunków, prochów i łatwych kobiet, a do tego homofob – w wyniku wypadku przy pracy, trafia do szpitala, gdzie po badaniach dowiaduje się, że nie tylko jest nosicielem wirusa HIV, ale rozwinęło się u niego również AIDS. Lekarz informuje Rona, że pozostało mu około 30 dni życia. Ron nie wierzy słowom lekarza, bo jest przekonany, że AIDS to choroba występująca jedynie u homoseksualistów. Wręcz, obrażony jest taką diagnozą.

Wraca więc do swoich upodobań, ale na wszelki wypadek, szuka w literaturze medycznej informacji o możliwych źródłach zarażenia się wirusem. Dowiaduje się, że takie ryzyko ponosi każdy, kto uprawia seks bez zabezpieczenia. Ron nie ma już wątpliwości, że właśnie jego dotyczy ta informacja. Postanawia walczyć o swoje życie i prosi lekarzy, by zaczęli podawać mu AZT, lek, który jest dopiero w fazie testów. Odmowa lekarzy sprawia, że załatwia lek nieoficjalną drogą. A gdy dostawca leku wycofuje się, w zamian daje Ronowi namiary na lekarza w Meksyku, który leczy swoich pacjentów znacznie skuteczniejszym lekiem – DDC.

Stan Rona pogarsza się na tyle, że trafia do szpitala. Tam, poznaje Rayona, osobę bardzo queerową, która uczestniczy w programie testowania AZT. Ron wypisuje się ze szpitala na własną prośbę i wyrusza do Meksyku po lek, który w Stanach nie jest dopuszczony do sprzedaży. Postanawia również pomagać innym chorym i nie bacząc na kłopoty, przewozi przez granicę sporą ilość leków. W rozprowadzaniu lekarstw pomaga mu Rayon.

Informacja o działalności Rona szybko się rozchodzi wśród zakażonych, więc zgłasza się do niego coraz więcej osób. Ron nie bierze od nich pieniędzy za lekarstwa, lecz w ramach, stworzonego przez siebie „Dallas Buyers Club”, pobiera jedynie opłaty członkowskie. Opłaty przeznacza na przywożenie leków (testując je również na sobie) dopuszczonych w innych krajach: Japonii, Chinach, czy Holandii. Działalnością klubu coraz bardziej zaczyna interesować się urząd podatkowy oraz policja. W walce z chorobą i z bezdusznym systemem, pomaga Ronowi jego lekarka.

Ron Woodroof, któremu przepowiadano maksymalnie 30 dni życia, umiera po 7 latach od usłyszenia diagnozy. 

Ronald Dickson Woodroof
3 II 1950 – 12 IX 1992

Wszystko, czego pragniesz

Dramat (2010) – Hiszpania

oryginalny tytuł: Todo lo que tú quieras

reż. Achero Mañas

główne role: Juan Diego Botto (Leo), Lucía Fernandez (Dafne), José Luis Gómez (Álex)

film trwa: 1 h 41 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

W sumie, mamy do czynienia z bardzo prostą historią, aczkolwiek, od pewnego momentu, kontrowersyjną, którą można by streścić pytaniem: jak wiele jest w stanie zrobić kochający rodzic dla swojego dziecka?

Przedstawiona jest, na pozór, przeciętna rodzina – mama, o której wiemy, że ma problemy zdrowotne, czteroletnia córeczka i zapracowany tata, który od czasu do czasu ulega urokowi swojej znajomej. Historia jakich tysiące.

Aby więc uatrakcyjnić nieco opowiastkę, scenarzysta filmu uśmierca matkę, każąc dziecku przeżywać traumę na tyle silną, że prosi ono ojca, by stał się matką w pełnym kobiecym przebraniu. Kochający ojciec, oczywiście, spełnia prośbę córki. Mało to wiarygodne.

Jednak po obejrzeniu całego filmu, odkryłem jego drugie dno – zamierzone lub nie. Dla mnie nie był to film o poświęceniu swojej godności dla dobra dziecka, lecz o bolesnej nauce tolerancji.

Leo jest prawnikiem, a jednym z jego klientów jest Alex: gej – transwestyta wykonujący zawód aktora. Relacja prawnik – klient jest bez zarzutu, ale gdy Leo pojawia się na przedstawieniu Alexa, daje upust swojej homofobii.

Niedługo po tym zajściu, Leo stwierdza, że nie radzi sobie z nałożeniem makijażu, a jedyną osobą, która może mu pomóc jest właśnie Alex. Zmuszony jest więc przeprosić Alexa i w pewien sposób zbliżyć się do niego.

Również w krótkim czasie Leo, na własnej skórze, doświadcza, do czego prowadzić może nienawiść wobec osób homoseksualnych, bowiem będąc w kobiecym przebraniu i wzięty za geja, zostaje napadnięty i pobity przez bandę młodych chłopaków. Co więcej, jedyną osobą, na którą może liczyć, i która interesuje się jego losem, również jest Alex, a Leo zaczyna wreszcie dostrzegać, że jedyne, co ich różni, to nie krzywdząca nikogo orientacja seksualna. 

Powiem ci wszystko

Romans (2013) – Finlandia

oryginalny tytuł: Kerron sinulle kaiken

reż. Simo Halinen

główne role: Leea Klemola (Maarit), Peter Franzén (Sami), Ria Kataja (Julia)

film trwa: 1 h 31 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Maarit jest wykształconą osobą, ale jej życie tak się potoczyło, że zmuszona jest pracować poniżej swoich kwalifikacji, jako sprzątaczka. Mimo tego, marzy by móc pomagać ludziom – w jakikolwiek sposób.

Miejscem pracy Maarit jest prywatny gabinet psychologiczny. Pewnego dnia, właścicielka gabinetu informuje, że musi wyjechać do chorego ojca i prosi Maarit, by ta, po zrobieniu porządków zamknęła gabinet i pojawiła się dopiero za dwa tygodnie. Maarit wykonała swoją pracę, a potem, ośmielona nieobecnością pracodawczyni, zaczyna przymierzać jej biżuterię i ubrania. W tym momencie, pojawia się w gabinecie mężczyzna pilnie potrzebujący rozmowy z psychologiem. Maarit decyduje się „zastąpić” nieobecną panią psycholog i pomóc Samiemu w rozwiązaniu jego problemów małżeńskich. Okazuje się również, że Maarit i Sami znają się z czasów, gdy Maarit była jeszcze przed korektą płci i grała w drużynie piłkarskiej, podobnie jak Sami.

Z jakimi jeszcze problemami będzie musiała zmierzyć się Maarit, poza romansem z czarującym Samim? Czy zdoła poukładać swoje życie w najważniejszych dla niej dziedzinach? 

Nastolatki

Dramat (2015) – Finlandia, Szwecja

oryginalny tytuł: Pojkarna

reż. Alexandra - Therese Keining

główne role: Tuva Jagell i Emrik Öhlander (Kim), Louise Nyvall i Alexander Gustavsson (Momo), Wilma Holmén i Vilgot Ostwald Vesterlund (Bella), Mandus Berg (Tony), Filip Vester (Jesper)

film trwa: 1 h 46 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Trzy nastolatki: Kim, Momo i Bella, wyróżniają się wśród innych nastolatek. Łączy je głęboka przyjaźń (a nawet miłość) i wspólna pasja, którą jest uprawa i obserwacja hodowanych przez siebie roślin. Z powodu swojej „inności”, dziewczyny są dręczone przez kolegów ze szkoły.

Pewnego dnia, w przesyłce z nasionami znajdują dość egzotyczny dodatek – nasiona rośliny, z których podczas jednej nocy wyrasta czarny kwiat. Z ciekawości, dziewczyny wypijają po kilka kropel soku wydzielanego przez roślinę i po chwili... zamieniają się w chłopców.

O ile Momo i Belli ta chwilowa przemiana dostarcza dużo śmiechu i zabawy, o tyle dla Kim jest czymś znacznie więcej niż zabawą – jest stanem, od którego nie chce się powrotu do dziewczęcego ciała. Niestety, magiczne właściwości soku mijają po kilku godzinach. Eksperyment zaczyna więc powtarzać się każdego wieczoru.

Momo i Bella mają wreszcie dosyć „zabawy” w chłopców, ale Kim, gdy wraca do dziewczęcej postaci, cierpi coraz mocniej i bez wiedzy przyjaciółek wypija kolejne dawki magicznego soku.

Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Kim, jako chłopak, zakochuje się w Tonym, koledze ze szkoły, który żyje z kradzieży, a Momo wyznaje Kim, że jest w niej zakochana.

Oglądając „Nastolatki”, cały czas myślałem o tym, ileż to razy marzyłem – wysyłając prośby i błagania w kosmos – aby obudzić się we właściwym ciele. Ale to może zrozumieć tylko osoba transseksualna...

Dom Chłopców

Dramat (2009) – Luksemburg, Niemcy

oryginalny tytuł: House of Boys

reż. Jean-Claude Schlim

główne role: Layke Anderson (Frank), Benn Northover (Jake), Steven Webb (Angelo), Udo Kier (Madame)

film trwa: 1 h 50 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Młody gej, Frank, opuszcza rodzinny dom i razem z parą przyjaciół wyjeżdża do Amsterdamu. Jest rok 1984.

W Amsterdamie prowadzi życie lekkie, łatwe i przyjemne. Większość czasu spędza na imprezach w klubach gejowskich, nie martwiąc się o swoją przyszłość. Wszystko się komplikuje, gdy przyjaciółka otrzymuje pracę w Saint Tropez i opuszcza Holandię razem ze swoim chłopakiem. Frank zostaje bez dachu nad głową. Zauważa wywieszone ogłoszenie, że w klubie „Dom Chłopców” zatrudnią tancerza. Idzie więc na rozmowę z właścicielem, zwanym Madame, i zostaje zatrudniony, początkowo, w charakterze pomocy barmana. Ma również możliwość zamieszkania w klubie.

Pokój dzieli z Jake – chłopakiem, który zarabia jako tancerz na podróż marzeń, w którą chce się udać razem ze swoją dziewczyną. Jake bardzo podoba się Frankowi, ale raczej szanse są niewielkie, by heteroseksualny chłopak zainteresował się kolegą.

Frank nawiązuje też przyjaźnie z pozostałymi tancerzami, wśród których jest Angelo – transseksualistka, która zbiera pieniądze na korektę płci.

Choć tej produkcji daleko jest do słynnej „Filadelfii”, dla mnie jest to film o odkrywaniu swojej orientacji seksualnej, a przede wszystkim o miłości w czystej postaci, której nie jest w stanie zniszczyć nawet groźna, śmiertelna choroba.

Dodatkowymi walorami filmu są gorące sceny tańczących chłopaków. Polecam:)

Na zawsze Laurence

Melodramat (2012) – Francja, Kanada

reż. Xavier Dolan

główne role: Melvil Poupaud (Laurence Alia), Suzanne Clément (Frederique Belair)

film trwa: 2 h 48 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Historia zaczyna się dość banalnie – Laurence jest wykładowcą literatury, Frederique pracuje przy produkcji filmów, razem stanowią dobrze rozumiejącą się i kochającą parę. Odnajdują radość we wspólnym podróżowaniu, cieszą się drobiazgami, przy okazji tworząc listę rzeczy, które odbierają im przyjemność. Ich wielkim marzeniem jest podróż na Czarną Wyspę.

Sielanka trwa do trzydziestych piątych urodzin Laurence'a. Nagle mężczyzna wyznaje ukochanej, że... chce zmienić płeć. 

– Nie powinienem być facetem (…) To nie jestem ja (…) Mam tego dość. Już 35 lat tak żyję. To zbrodnia. Jestem za to odpowiedzialny. Odbieram życie tej osobie.

– Komu odbierasz życie?

– Kobiecie, którą powinienem być.

– Nienawidzisz wszystkiego, co w tobie kocham.

– Tylko to we mnie kochasz?

(…)

– Teraz nie żyję naprawdę. Czekam.

– Pewnie, że czekasz. To, co przeżywamy to nie jest prawda? To tylko oczekiwanie na prawdziwe życie? Okłamywałeś mnie od dwóch lat.

– Nie. Nie kłamałem. Tylko nic nie mówiłem.

Fred, mimo wszystko, postanawia z nim zostać. Kocha Laurence'a i nie wyobraża sobie życia bez niego. Wspiera ukochanego, jak tylko potrafi, nawet wówczas, gdy ten postanawia pójść do szkoły ubrany i umalowany jak kobieta.

Akceptacja przez partnerkę, matkę, kolegów z pracy oraz uczniów dodaje mu odwagi, by walczyć o siebie. Niestety, grupa rodziców wnosi protest. Nie chcą by człowiek „chory psychicznie” nadal uczył ich dzieci. Laurence zostaje zwolniony z pracy. Postanawia wówczas całkowicie poświęcić się pisaniu książki i dążeniu do korekty płci.

Fred coraz bardziej boi się o ukochanego, zwłaszcza po tym, jak został pobity. Jednak mimo ogromnej miłości, sytuacja zaczyna ją przerastać i kobieta wpada w coraz głębszą depresję. Już zupełnie nie radzi sobie z emocjami.

Ażeby na moment oderwać się od życia, jakie prowadzi, Fred idzie sama na Bal Filmowców. Tam poznaje Alberta...

Czy nowe życie z innym mężczyzną spowoduje, że zapomni o Laurence? Czy miłość, naprawdę, jest w stanie przetrwać wszystko?

Zachęcam nie tylko do obejrzenia filmu, ale również wsłuchania się w muzykę. Niezapomniane utwory: Celine Dion, Visage, Craiga Armstronga, Depeche Mode, The Cure (poniżej) i wiele innych tworzą niezwykły klimat.

 

Dziewczyna z portretu

Biograficzny (2015) – Belgia, Dania, Niemcy, USA, Wielka Brytania

na podstawie powieści: Davida Ebershoffa „Dziewczyna z portretu”

reż. Tom Hooper

główne role: Eddie Redmayne (Einar Wegener / Lili Elbe), Alicia Vikander (Gerda Wegener)

film trwa: 2 h

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Ten niezwykły film ukazuje historię małżeństwa dwojga artystów malarzy: Einara i Gerdy Wegener. Einar jest już uznanym artystą, malującym głównie pejzaże, jakie pamięta z dzieciństwa. Jego żona jest portrecistką, która dopiero pracuje na przyszły sukces.

Pewnego dnia, gdy nie pojawia się modelka Gerdy, ta prosi męża, aby zechciał pozować w zastępstwie. Einar zakłada na siebie pończochy i suknię modelki, i początkowo, razem z żoną, traktują to jak świetną zabawę. Czy dla Einara to naprawdę tylko zabawa? Nie. Kobiecy strój wyzwala w artyście pragnienie tłumione i ukrywane od wielu lat – pragnienie funkcjonowania jako kobieta.

Einar coraz częściej pozuje żonie, wcielając się w postać, której nadają imię – Lili. Jednak z czasem, przeistaczanie się w kobietę, w zaciszu domu, staje się niewystarczające. Lili zaczyna więc uczestniczyć także w przyjęciach, przedstawiając się jako siostra Einara i wzbudzając niemałe zainteresowanie wśród mężczyzn. Z jednym z nich zaczyna romansować, co ma fatalny wpływ na pożycie małżeńskie.

Wreszcie szczera rozmowa, uświadamia Gerdzie, że albo opuści męża, którego nie przestała kochać, albo pomoże mu w urzeczywistnieniu siebie. Aby tak się stało, Einar decyduje się poddać dość ryzykownej korekcie płci...

 

Notka biograficzna:

Lili Elbe przyszła na świat w Danii, 28 grudnia 1882 roku, jako Einar Mogens Wegener.

Już w latach 20-tych XX w. regularnie pokazywała się publicznie w kobiecych strojach i przedstawiała jako Lili, siostra Einara.

W 1930 roku przeszła pierwszą operację korekty płci i przyjęła oficjalne imię i nazwisko – Lili Elbe. Od tego czasu porzuciła malarstwo, z którym jako Lili już się nie utożsamiała. Zmarła w Dreźnie, 13 września 1931 roku, krótko po ostatniej operacji korygującej płeć. 

Lili Elbe w 1926 r.

 

Albert Nobbs

Dramat (2011) – Irlandia, USA, Wielka Brytania, Francja

reż. Rodrigo Garcia

główne role: Glenn Close (Albert Nobbs), Janet McTeer (Hubert Page), Mia Wasikowska (Helen)

film trwa: 1 h 54 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

XIX-wieczny Dublin. Albert Nobbs jest pracownikiem jednego z hoteli. Cichy, skromny, pracowity – pod męskim odzieniem ukrywa kobiece ciało. Każdy zarobiony grosz odkłada, by zrealizować największe marzenie: własny sklepik z tytoniem. Marzy również, że sklep poprowadzi razem z nim przyszła... żona.

Czy marzenie Alberta o ożenku jest realne? Jak się okazuje, nie jest niemożliwe. W hotelu pojawia się Hubert Page, który został wynajęty do pomalowania jednego z pomieszczeń. Zbieg okoliczności sprawia, że Hubert odkrywa tajemnicę Alberta i wyjawia mu swoją – fizycznie też jest kobietą, ale żyjąc jako mężczyzna udało mu się ożenić z kobietą, którą kocha. Ośmielony tym wyznaniem, Nobbs zaczyna spotykać się z Helen, pokojówką pracującą w tym samym hotelu, a nawet proponuje jej małżeństwo...

Przyznam szczerze, że po raz pierwszy miałem problem z otagowaniem filmu. W tej produkcji rzeczy oczywiste przestają być oczywiste, nic nie jest jednoznaczne, a na wiele pytań nie znajdujemy odpowiedzi.

Odnoszę wrażenie, że było to celowe zamierzenie twórców filmu, którzy – niczym głos z off-u – podszeptują: „Tak jest, jak się państwu zdaje”.

On, ona i on

Obyczajowy (2001) – Włochy, Francja

reż. Ferzan Özpetek

główne role: Margherita Buy (Antonia), Stefano Accorsi (Michele), Andrea Renzi (Massimo)

film trwa: 1 h 45 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

  Antonia i Massimo, od 15 lat, są szczęśliwym, kochającym się małżeństwem. Wydawać by się mogło, że po tylu latach związku, znają się wystarczająco dobrze i wszystko wiedzą o sobie nawzajem. Nic bardziej złudnego...

Gdy Massimo zostaje śmiertelnie potrącony przez samochód, jego współpracownicy przywożą Antonii rzeczy z biura, należące do męża. Między innymi jest obraz, na odwrocie którego wypisana dedykacja sugeruje, że przez 7 ostatnich lat Massimo był związany uczuciowo nie tylko z żoną, ale również z inną kobietą.

Antonia próbuje dowiedzieć się, kim jest ta kobieta. Gdy udaje się jej dotrzeć pod adres, spod którego wysłano obraz do biura Massima, okazuje się, że autorem dedykacji jest mężczyzna – Michele.

Antonia chce uzyskać od Michele odpowiedzi na nurtujące ją pytania, a przy okazji poznaje grono jego przyjaciół, wśród których są geje, lesbijka, osoba transseksualna, imigranci...

„On, ona i on” to nie tylko film o kłamstwie i zdradzie, ale przede wszystkim o akceptacji, bez względu na orientację seksualną, narodowość, czy też bolesne doświadczenia. Polecam.

Nie czas na łzy (Boys don't cry)

Dramat (1999) - USA

reż. Kimberly Peirce

główne role: Hilary Swank (Brandon Teena), Chloë Sevigny (Lana Tisdel)

film trwa: 1 h 58 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Brandon – pamiętamy!

Ponieważ dzisiaj obchodzimy Międzynarodowy Dzień Przeciwko Homofobii i Transfobii, postanowiłem zachęcić Was do obejrzenia filmu „Boys don't cry” opartego na faktach.

Historia Brandona – źródło: Wikipedia

Brandon Teena (ur. 12 grudnia 1972 jako Teena Renae Brandon w Lincoln w Nebrasce w USA, zm. 31 grudnia 1993) – transseksualista, zamordowany w wieku 21 lat z powodu nietolerancji dla swojej odmienności.

Brandon, będący transseksualistą, pomimo urodzenia w żeńskim ciele żył jak mężczyzna. Przeniósł się z rodzinnego Lincoln do niewielkiego miasteczka Falls City w stanie Nebraska, gdzie poznał miejscową dziewczynę Lanę Tisdel, w której z wzajemnością się zakochał, oraz jej przyjaciół – recydywistów Johna Lottera i Toma Nissena. W Boże Narodzenie 1993 Lotter i Nissen odkryli, że Brandon jest biologicznie osobą płci żeńskiej i zgwałcili go na odludziu niedaleko miasta. Brandon zgłosił gwałt miejscowemu szeryfowi, Charlesowi B. Laux, który jednak odrzucił zgłoszenie i nie podjął żadnych działań. Gdy Lotter i Nissen odkryli, że Brandon poszedł na policję, zamordowali go, a także kobietę, u której mieszkał oraz jej chłopaka. Miało to miejsce 31 grudnia 1993 roku.

Szeryf Laux po morderstwie został ostro skrytykowany za brak reakcji na zgłoszenie i za sposób traktowania Brandona - określał go jako "to". Tom Nissen zdecydował się na współpracę z policją i zeznawał przeciwko Lotterowi, przez co uniknął kary śmierci. Obecnie odsiaduje wyrok dożywocia. John Lotter został skazany na wyrok śmierci. Obecnie czeka na jego wykonanie w celi śmierci w więzieniu w Nebrasce. Lana Tisdel po śmierci Brandona wyjechała z miasta, do którego wróciła kilka lat później. Obecnie wraz z matką wciąż mieszka w Falls City.

Przed śmiercią Brandon stosował terapię hormonalną, miał również zamiar operacyjnie zmienić płeć. Zamykany był w szpitalach psychiatrycznych, gdyż jego matka uznała, że jest chory. Pochowany został w rodzinnym Lincoln jako "Teena R. Brandon – córka, siostra i przyjaciółka".

Brytyjski duet Pet Shop Boys nagrał o Brandonie Teena piosenkę Girls Don't Cry wydaną w 2006 na albumie I'm with Stupid.

I o tym jest ten przejmujący film...

Mów mi Marianna

Dokumentalny (2015) - Polska

reż. Karolina Bielawska

główne role: Marianna K.

film trwa: 1 h 14 min.

dzisiaj premiera filmu na OutFilm

Wczoraj miałem okazję obejrzeć ten film w Kinie Szkoły Filmowej. Po filmie odbyło się spotkanie z reżyserką, Panią Karoliną Bielawską.

Film przedstawia historię transseksualistki M/K, Marianny, która zdecydowała się na zmianę płci po czterdziestce. Przy czym, nie jest to film o zmianie płci, ale o dramacie człowieka uwięzionego w niechcianym ciele. Film zrobiony z niesamowitym artyzmem i wyczuciem, momentami chwytający za gardło i serce.

W chwili, gdy wreszcie po latach cierpień, Marianna może cieszyć się byciem sobą, spada na nią ciężka choroba...

Dodam tylko, że każdy z nas ma pełną świadomość, że poważne operacje i leczenie hormonalne mogą być przyczyną powstania groźnych schorzeń. Ale pragnienie życia w zgodzie z odczuwaną płcią, jest mimo wszystko silniejsze.

Podczas filmu nieduża sala kinowa była prawie cała wypełniona. Starałem się skupić na filmie, lecz mimochodem rejestrowałem reakcje widowni. Niestety – muszę to napisać – ale były też grupy osób, które świetnie się bawiły, co raz wybuchając głośnym śmiechem. Było to cholernie przykre, bo najwidoczniej te istoty przyszły szukać taniej sensacji i możliwości pośmiania się, w sumie, z cudzego nieszczęścia. Zaraz po zakończeniu filmu opuściły salę.

Mądrym i wrażliwym osobom polecam ten film.

Transseksualiści K/M

Dokumentalny - Polska

TVN - Superwizjer

główne role: Jacek G.

film trwa: 24 min. (+ niestety, reklamy)

link do filmu:

Historia Jacka - transseksualisty k/m

 

Dzisiaj i jutro pozwolę sobie na odrobinę prywaty. Chcę Wam zaprezentować dwa krótkie filmy o ludziach, którzy przyszli na świat w nie swoim ciele. Jacka, bohatera pierwszego filmu znam osobiście, natomiast Niccolausa można było zobaczyć w reality-show, Big Brother.

Jak, zapewne, niektórzy z Was wiedzą, temat jest mi bliski, ponieważ jestem takim samym facetem, z takim samym problemem, jak bohaterowie filmów. Jedyne, co mnie od nich odróżnia, to orientacja seksualna. Myślę jednak, że orientacja nie ma tu zbyt dużego znaczenia, ponieważ znaczna część osób trans i tak skazana jest na życie w pojedynkę.

 

Romeo i Romeo (Romeos)

 Dramat (2011) – Niemcy

reż. Sabine Bernardi

główne role: Rick Okon (Lucas), Maximilian Befort (Fabio)

film trwa: 1 h 36 min.

dostępny w sieci – w wersji oryginalnej oraz z angielskimi napisami i jak podaje Crash - również już z polskimi napisami

 

20-letni, transseksualny Lucas przyjeżdża na studia do Kolonii i nie dostaje zgody na zamieszkanie w męskiej części akademika, ponieważ oficjalnie jest dziewczyną.

Lucas jest w trakcie terapii hormonalnej, więc na pierwszy rzut oka, wygląda jak chłopak. Atrybuty kobiecości stara się skrzętnie ukrywać: spłaszczając piersi, zakładając ubrania maskujące klatkę piersiową, co wcale nie jest ani łatwe, ani wygodne w upalne lato.

W akademiku ma jedną przyjaciółkę, którą zna od dłuższego czasu. Ine idąc ze swoją dziewczyną i kilkoma kolegami na klubową imprezę, zabiera ze sobą również i Lucasa. Tego dnia Lucas poznaje Fabia – przystojnego, wyluzowanego, pewnego siebie geja, który jest uosobieniem wszystkich marzeń Lucasa, jeśli chodzi o wygląd. Nie przyznaje się jednak koledze, kim naprawdę jest. I tu sprawy zaczynają się komplikować, bo poza fascynacją męskim wyglądem Fabia, Lucas zakochuje się w nim. Fabio, z kolei, nie jest typem monogamisty, nie ma problemu z nawiązywaniem przelotnych znajomości, więc raczej niewielkie są szanse, że odwzajemni uczucie. Szanse te spadają niemal do zera, gdy przez przypadek, Fabio dowiaduje się prawdy o Lucasie...

Przyznam szczerze, że jest to jeden z moich najbardziej ulubionych filmów. Dwa różne światy, dwa różne charaktery, miłość prawie że niemożliwa (a raczej możliwa tylko w filmach), strach, psychiczne cierpienie, jeszcze większa nienawiść Lucasa do swojego ciała, poczucie odrzucenia – zapewniam, duża dawka emocji.

Czy drogi chłopaków się rozejdą? Czy Fabio naprawdę reprezentuje taki „tumiwisizm”, że nie ważne z kim i gdzie? Czy wybaczy Lucasowi zatajenie prawdy? Dowiedzcie się sami :)