Witaj w klubie

Dramat, biograficzny (2013) – USA

oryginalny tytuł: Dallas Buyers Club

reż. Jean-Marc Vallée

główne role: Matthew McConaughey (Ron Woodroof), Jared Leto (Rayon), Jennifer Garner (dr Eve Saks)

film trwa: 1 h 57 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Jest rok 1985. Ron Woodroof – elektryk, uczestnik rodeo, miłośnik trunków, prochów i łatwych kobiet, a do tego homofob – w wyniku wypadku przy pracy, trafia do szpitala, gdzie po badaniach dowiaduje się, że nie tylko jest nosicielem wirusa HIV, ale rozwinęło się u niego również AIDS. Lekarz informuje Rona, że pozostało mu około 30 dni życia. Ron nie wierzy słowom lekarza, bo jest przekonany, że AIDS to choroba występująca jedynie u homoseksualistów. Wręcz, obrażony jest taką diagnozą.

Wraca więc do swoich upodobań, ale na wszelki wypadek, szuka w literaturze medycznej informacji o możliwych źródłach zarażenia się wirusem. Dowiaduje się, że takie ryzyko ponosi każdy, kto uprawia seks bez zabezpieczenia. Ron nie ma już wątpliwości, że właśnie jego dotyczy ta informacja. Postanawia walczyć o swoje życie i prosi lekarzy, by zaczęli podawać mu AZT, lek, który jest dopiero w fazie testów. Odmowa lekarzy sprawia, że załatwia lek nieoficjalną drogą. A gdy dostawca leku wycofuje się, w zamian daje Ronowi namiary na lekarza w Meksyku, który leczy swoich pacjentów znacznie skuteczniejszym lekiem – DDC.

Stan Rona pogarsza się na tyle, że trafia do szpitala. Tam, poznaje Rayona, osobę bardzo queerową, która uczestniczy w programie testowania AZT. Ron wypisuje się ze szpitala na własną prośbę i wyrusza do Meksyku po lek, który w Stanach nie jest dopuszczony do sprzedaży. Postanawia również pomagać innym chorym i nie bacząc na kłopoty, przewozi przez granicę sporą ilość leków. W rozprowadzaniu lekarstw pomaga mu Rayon.

Informacja o działalności Rona szybko się rozchodzi wśród zakażonych, więc zgłasza się do niego coraz więcej osób. Ron nie bierze od nich pieniędzy za lekarstwa, lecz w ramach, stworzonego przez siebie „Dallas Buyers Club”, pobiera jedynie opłaty członkowskie. Opłaty przeznacza na przywożenie leków (testując je również na sobie) dopuszczonych w innych krajach: Japonii, Chinach, czy Holandii. Działalnością klubu coraz bardziej zaczyna interesować się urząd podatkowy oraz policja. W walce z chorobą i z bezdusznym systemem, pomaga Ronowi jego lekarka.

Ron Woodroof, któremu przepowiadano maksymalnie 30 dni życia, umiera po 7 latach od usłyszenia diagnozy. 

Ronald Dickson Woodroof
3 II 1950 – 12 IX 1992

Co nas łączy

Dramat (2015) – Szwajcaria

oryginalny tytuł: Unter der Haut

reż. Claudia Lorenz

główne role: Dominique Jann (Frank), Ursina Lardi (Alice), Antonio Bull (Pablo)

film trwa: 1 h 34 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Alice i Frank są długoletnim małżeństwem, mającym troje dzieci. Właśnie wprowadzają się do nowego domu.

Początkowo, obserwujemy codzienność całkiem przeciętnej rodziny: drobne radości, drobne kłopoty, obowiązki, wspólnie spędzany czas, okazywanie sobie uczuć... Na pierwszy rzut oka, wydaje się, że rodzina jest na tyle ugruntowana, iż nie zagraża jej żadne niebezpieczeństwo. Jedynie, Frank, zaczyna być drażliwy, źle sypia, śnią mu się koszmary, a w dzień jest jakiś przygaszony. Swój stan tłumaczy tym, że potrzebuje więcej przestrzeni.

Gdy Alice korzysta ze wspólnego, domowego komputera, nagle wyświetla się jej strona poświęcona społeczności gejów. W pierwszej chwili podejrzewa syna, ale ten, zapewnia matkę, że jest hetero. Dokonane odkrycie tym bardziej nie daje Alice spokoju. Decyduje się pokazać tę stronę mężowi. Frank przyznaje się, że zaglądał na nią z ciekawości.

Kolejne rozmowy, uświadamiają Alice, że jej mąż o wiele bardziej interesuje się mężczyznami (a zwłaszcza jednym z nich), niżby to wynikało z czystego zaciekawienia. W końcu, w życie małżonków wkracza „ten trzeci”. 

 

Długoletni towarzysz

Melodramat (1989) – USA

inny tytuł: Długoletni przyjaciele

oryginalny tytuł: Longtime Companion

reż. Norman René

główne role: Campbell Scott (Willy), Stephen Caffrey (Alan „Fuzzy”), Bruce Davison (David), Mark Lamos (Sean), Patrick Cassidy (Howard), John Dossett (Paul), Dermot Mulroney (John)

film trwa: 1 h 36 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Oglądając „Longtime Companion”, uczestniczymy w życiu kilku par gejowskich i ich przyjaciół, podczas zaledwie 9 dni, na przestrzeni 9 lat.

Tylko 9 dni, podczas których wydarza się niemal wszystko: nawiązują się znajomości i przyjaźnie, rozkwita miłość, są codzienne obowiązki, czas na zabawę, jest również AIDS, umieranie i coraz większa pustka wokół głównych bohaterów filmu.

1981 - „New York Times” publikuje artykuł o dość nietypowym raku, który atakuje głównie gejów. Przyjaciele przekazują sobie tę informację, ale nie spędza ona jeszcze snu z niczyich powiek. Jeszcze obserwujemy dobrą zabawę na plaży i towarzyszącą jej lekką atmosferę. Mężczyźni tańczą, popijają kolorowe drinki, opalają się, imprezują przy barowych stolikach... W takich okolicznościach, Will poznaje Fuzzy'ego.

W kolejnych odsłonach, jesteśmy świadkami codzienności: Willa i Fuzzy'ego, Paula i Howarda oraz Davida i Seana, w którą coraz bardziej zaczyna się wkradać AIDS, zabierając kolejnych znajomych, przyjaciół, partnerów. Will i Fuzzy, swój początkowy strach przed zachorowaniem, przekuwają w działalność na rzecz chorych, w czym pomaga im Howard, który już wie, że ma AIDS. Liczba zachorowań wzrasta w zastraszającym tempie, a medycyna jest bezradna. Czy któremuś z naszych bohaterów uda się ocalić życie?

Jeszcze małe wyjaśnienie, odnośnie tytułu filmu. W latach 80-tych, homoseksualizm był tematem tabu, dlatego w nekrologach i przemowach pogrzebowych nie używało się pojęcia: „partner” zmarłego mężczyzny, lecz „długoletni towarzysz”. 

 

Skala szarości

Melodramat (2015) – Chile

oryginalny tytuł: En la gama de los grises

reż. Claudio Marcone

główne role: Francisco Celhay (Bruno), Emilio Edwards (Fernando), Daniela Ramírez (Soledad)

film trwa: 1 h 41 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Przystojnego architekta, Bruna, dopada kryzys: małżeński, twórczy, tożsamościowy. Ażeby móc poukładać swoje myśli, potrzebuje samotności. Wyprowadza się więc od żony i syna do warsztatu stolarskiego swojego dziadka, Toto. Tam, kolejne dni upływają mu na podstawowych czynnościach, wśród ciągle nie rozpakowanych rzeczy.

Z nijakości wyrywa go deweloper Schulz, od którego Bruno dostaje propozycję zaprojektowania ciekawej i trwałej konstrukcji, wpisującej się w historię i architekturę Santiago de Chile. Żeby ułatwić mu zadanie, Schulz, kontaktuje Bruna z historykiem i przewodnikiem – Fernandem, który ma oprowadzić go po mieście i opowiedzieć o nim.

W trakcie zwiedzania, Bruno odkrywa, że świetnie czuje się w towarzystwie Fernanda, który co rusz zaskakuje nie tylko posiadaną wiedzą lecz również wyjątkowym poczuciem humoru. Dla tkwiącego w marazmie Bruna jest to spora odmiana.

Gdy Fer wyznaje, że jest gejem, Bruno zaczyna gubić się we własnej orientacji i jak sam mówi, nie potrafi umieścić się na „skali szarości” – czuje się hetero, lecz Fer pociąga go nie tylko psychicznie ale i fizycznie. Wreszcie, podczas wizyty w domu Fernanda, wyznaje mu: „Jesteś moim dopełnieniem”.

Na nowej ścieżce życia (z Fernandem), Bruno czuje się wreszcie spełniony i szczęśliwy, lecz nadal ma wątpliwości, czy powinien wrócić do żony, czy też pozostać w związku z mężczyzną, którego również kocha. O swoich wątpliwościach mówi dziadkowi i dostaje od Toto poradę:

„Jeśli chcesz odciąć się od swojej przeszłości, musisz się postarać... nadać swojemu życiu jakiś sens. Bo inaczej już zawsze będziesz czuł się rozdarty. Dawny Bruno będzie przeszkodą w budowaniu nowego siebie.”

Problemy Bruna na tym się nie kończą, bo znów zbliża się do żony a Schulz żąda gotowego projektu, którego Bruno jeszcze nie przygotował. Żeby skupić się na pracy i dać sobie więcej czasu do namysłu, z kim chciałby być, Bruno odsuwa się od Fernanda – przestaje spotykać się z nim, odbierać telefon.

Przygotowuje wreszcie projekt, ale Schulz nie jest z niego zadowolony. Podsumowując efekt kilkumiesięcznej pracy Bruna, a przy okazji jego życia osobistego, mówi:

„- Zwróciłeś kiedyś uwagę na robotników budowlanych, którzy odpoczywają na ulicy?

- Tak.

- Byli czyści? Oni i ich ubrania?

- Nie.

- Oczywiście, że nie. Bo żeby coś zbudować, trzeba się pobrudzić, rozumiesz? Musisz się pobrudzić. Ci, którzy są czyści, niczego nie zbudowali.”

Czy Bruno podejmie decyzję, by zbudować wreszcie coś trwałego, czy też nadal pozostanie w nieokreślonym miejscu skali szarości?

(Cytaty pochodzą z filmu „Skala szarości”)

Odmieniec

Dramat (2012) – USA

oryginalny tytuł: White Frog

reż. Quentin Lee

główne role: Harry Shum Jr. (Chaz Young), Booboo Stewart (Nick Young), Gregg Sulkin (Randy Goldman), Tyler Posey (Doug)

film trwa: 1 h 33 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Chaz i Nick wychowują się w bardzo religijnej i homofobicznej rodzinie.

Nick cierpi na łagodną odmianę autyzmu, czyli zespół Aspergera. Jest bardzo inteligentny, ale ma problem w nawiązywaniu relacji międzyludzkich i trudności w komunikowaniu się z otoczeniem. Jedyną osobą, która potrafi dotrzeć do Nicka i i stanowi dla niego autorytet, jest jego starszy brat – Chaz.

Gdy Chaz ginie w wypadku, Nick zamyka się na świat zewnętrzny i jedyne czego pragnie, to dowiedzieć się, co zawiera skrzynka e-mail, którą Chaz chronił przed wścibskim bratem. Niestety, uruchomienie laptopa wymaga podania hasła, którego Nick nie zna. Postanawia więc dowiedzieć się czegoś więcej o sekretnym, pozadomowym życiu brata i tak zaczyna spędzać coraz więcej czasu z kolegami Chaza. Dwóch z nich: Doug i Randy, starają się zastąpić Chaza i sprawiają, że stan psychiczny Nicka poprawia się.

Przyjaźń między chłopakami trwa do czasu, gdy Randy wyznaje Nickowi, że jest gejem, tak samo jak Chaz. Ani Nick, ani jego rodzice nie przyjmują do wiadomości, że ich zmarły brat i syn był homoseksualistą...

Wszystko, czego pragniesz

Dramat (2010) – Hiszpania

oryginalny tytuł: Todo lo que tú quieras

reż. Achero Mañas

główne role: Juan Diego Botto (Leo), Lucía Fernandez (Dafne), José Luis Gómez (Álex)

film trwa: 1 h 41 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

W sumie, mamy do czynienia z bardzo prostą historią, aczkolwiek, od pewnego momentu, kontrowersyjną, którą można by streścić pytaniem: jak wiele jest w stanie zrobić kochający rodzic dla swojego dziecka?

Przedstawiona jest, na pozór, przeciętna rodzina – mama, o której wiemy, że ma problemy zdrowotne, czteroletnia córeczka i zapracowany tata, który od czasu do czasu ulega urokowi swojej znajomej. Historia jakich tysiące.

Aby więc uatrakcyjnić nieco opowiastkę, scenarzysta filmu uśmierca matkę, każąc dziecku przeżywać traumę na tyle silną, że prosi ono ojca, by stał się matką w pełnym kobiecym przebraniu. Kochający ojciec, oczywiście, spełnia prośbę córki. Mało to wiarygodne.

Jednak po obejrzeniu całego filmu, odkryłem jego drugie dno – zamierzone lub nie. Dla mnie nie był to film o poświęceniu swojej godności dla dobra dziecka, lecz o bolesnej nauce tolerancji.

Leo jest prawnikiem, a jednym z jego klientów jest Alex: gej – transwestyta wykonujący zawód aktora. Relacja prawnik – klient jest bez zarzutu, ale gdy Leo pojawia się na przedstawieniu Alexa, daje upust swojej homofobii.

Niedługo po tym zajściu, Leo stwierdza, że nie radzi sobie z nałożeniem makijażu, a jedyną osobą, która może mu pomóc jest właśnie Alex. Zmuszony jest więc przeprosić Alexa i w pewien sposób zbliżyć się do niego.

Również w krótkim czasie Leo, na własnej skórze, doświadcza, do czego prowadzić może nienawiść wobec osób homoseksualnych, bowiem będąc w kobiecym przebraniu i wzięty za geja, zostaje napadnięty i pobity przez bandę młodych chłopaków. Co więcej, jedyną osobą, na którą może liczyć, i która interesuje się jego losem, również jest Alex, a Leo zaczyna wreszcie dostrzegać, że jedyne, co ich różni, to nie krzywdząca nikogo orientacja seksualna. 

Czas, który pozostał

 

Dramat (2005) – Francja

oryginalny tytuł: Le Temps qui reste

reż. François Ozon

główne role: Melvil Poupaud (Romain), Christian Sengewald (Sasha), Jeanne Moreau (Laura)

film trwa: 1 h 25 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Trudno sobie wyobrazić, co może czuć człowiek, który ledwie przekroczywszy trzydziestkę, nagle dowiaduje się, że zostały mu maksymalnie trzy miesiące życia. Z takim problemem musi zmierzyć się główny bohater filmu.

Romain jest uznanym fotografem mody, ma świetnych rodziców, siostrę, którą kocha lecz nie bardzo dogaduje się, wspaniałą aczkolwiek wielce oryginalną babcię i chłopaka, z którym mieszka.

Poukładany świat Romaina legnie w gruzach, gdy lekarz oznajmi mu, że ma chorobę nowotworową w bardzo zaawansowanym stadium. Romain odrzuca możliwość chemioterapii, która być może przedłużyłaby jego życie i postanawia na własny sposób wykorzystać czas, jaki mu pozostał.

Rozstaje się z chłopakiem, rodzicom ani siostrze nie mówi o swojej chorobie, w pracy również stara się zachować pozory, że nie dzieje się z nim nic niezwykłego. O swoim stanie informuje tylko babcię (w tej roli, legenda kina – Jeanne Moreau).

Warto obejrzeć „Czas, który pozostał” i przez chwilę zastanowić się nad własnymi priorytetami i kruchością życia.

Stary, kocham cię

Komedia romantyczna (2009) – USA

oryginalny tytuł: I Love You, Man

reż. John Hamburg

główne role: Paul Rudd (Peter Klaven), Jason Segel (Sydney Fife), Rashida Jones (Zooey)

film trwa: 1 h 44 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Peter Klaven jest człowiekiem młodym i, jak na swój wiek, dość poważnym, przez co trudno mu się odnaleźć w zbyt wyluzowanym towarzystwie. Jedyną spontaniczną rzeczą, jaką zrobił, było oświadczenie się swojej dziewczynie. Peter ma dobrą pracę w branży nieruchomości i właśnie dostał zlecenie na sprzedaż posiadłości należącej do znanej gwiazdy. Świat Petera ogranicza się więc do pracy, narzeczonej i treningów szermierki.

Któregoś dnia, zupełnie przypadkowo, słyszy, jak przyjaciółki przestrzegają Zooey, że mężczyzna, który nie ma kolegów może być bardzo uciążliwym partnerem. Gdy sam zaczyna się nad tym zastanawiać, dochodzi do wniosku, że nawet nie ma jednego przyjaciela czy zaufanego kolegi, który mógłby być na ślubie jego świadkiem. Postanawia więc znaleźć sobie kumpla. A ponieważ wszelkie samodzielne próby zawodzą, prosi o pomoc matkę i brata, który jest gejem i zna wielu mężczyzn. Peter zaczyna więc uczestniczyć w serii „męskich randek”, które również nie odnoszą pozytywnego skutku.

Podczas prezentacji posiadłości poznaje bardzo bezpośredniego i o dość specyficznym sposobie bycia – Sydneya. Panowie zaczynają coraz więcej czasu spędzać ze sobą, dzięki czemu, Peter, coraz mniej przypomina sztywniaka, jakim był do niedawna. Częste spotkania z Sydneyem mają jednak negatywny wpływ na związek z Zooey.

„Stary, kocham cię” to świetna komedia, dzięki której możemy poznać wszelkie odcienie przyjaźni – pomiędzy kobietami, mężczyznami oraz pomiędzy kobietą a mężczyzną. Polecam.

Nastolatki

Dramat (2015) – Finlandia, Szwecja

oryginalny tytuł: Pojkarna

reż. Alexandra - Therese Keining

główne role: Tuva Jagell i Emrik Öhlander (Kim), Louise Nyvall i Alexander Gustavsson (Momo), Wilma Holmén i Vilgot Ostwald Vesterlund (Bella), Mandus Berg (Tony), Filip Vester (Jesper)

film trwa: 1 h 46 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Trzy nastolatki: Kim, Momo i Bella, wyróżniają się wśród innych nastolatek. Łączy je głęboka przyjaźń (a nawet miłość) i wspólna pasja, którą jest uprawa i obserwacja hodowanych przez siebie roślin. Z powodu swojej „inności”, dziewczyny są dręczone przez kolegów ze szkoły.

Pewnego dnia, w przesyłce z nasionami znajdują dość egzotyczny dodatek – nasiona rośliny, z których podczas jednej nocy wyrasta czarny kwiat. Z ciekawości, dziewczyny wypijają po kilka kropel soku wydzielanego przez roślinę i po chwili... zamieniają się w chłopców.

O ile Momo i Belli ta chwilowa przemiana dostarcza dużo śmiechu i zabawy, o tyle dla Kim jest czymś znacznie więcej niż zabawą – jest stanem, od którego nie chce się powrotu do dziewczęcego ciała. Niestety, magiczne właściwości soku mijają po kilku godzinach. Eksperyment zaczyna więc powtarzać się każdego wieczoru.

Momo i Bella mają wreszcie dosyć „zabawy” w chłopców, ale Kim, gdy wraca do dziewczęcej postaci, cierpi coraz mocniej i bez wiedzy przyjaciółek wypija kolejne dawki magicznego soku.

Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Kim, jako chłopak, zakochuje się w Tonym, koledze ze szkoły, który żyje z kradzieży, a Momo wyznaje Kim, że jest w niej zakochana.

Oglądając „Nastolatki”, cały czas myślałem o tym, ileż to razy marzyłem – wysyłając prośby i błagania w kosmos – aby obudzić się we właściwym ciele. Ale to może zrozumieć tylko osoba transseksualna...

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie

Dramat, (2016) – Włochy

oryginalny tytuł: Perfetti sconosciuti

reż. Paolo Genovese

główne role: Marco Giallini (Rocco), Kasia Smutniak (Eva), Alba Rohrwacher (Bianca), Edoardo Leo (Cosimo), Valerio Mastandrea (Lele), Anna Foglietta (Carlotta), Giuseppe Battiston (Peppe)

film trwa: 1 h 37 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Ile mamy do ukrycia przed naszymi partnerami? Czy stać nas na szczerość wobec przyjaciół? Czy naprawdę znamy tych, z którymi dzielimy się lub chcemy podzielić swoimi sekretami?

Wystarczy jedna kolacja w gronie przyjaciół i na pozór całkiem niewinna zabawa, by uzyskać odpowiedź na powyższe pytania.

Eva i Rocco organizują dla przyjaciół kolację, podczas której jedną z atrakcji ma być obserwowanie zaćmienia księżyca. Uczestnicy kolacji znają się bardzo dobrze i pewni są, że nie mają przed sobą żadnych tajemnic. Pani domu proponuje więc zabawę, która ma polegać na tym, że wszyscy będą upubliczniać wiadomości i telefony, jakie dostaną podczas tego spotkania. Po chwilowej konsternacji, wszyscy decydują się na położenie na stole swoich telefonów. W miarę rozwoju filmowej akcji, na jaw wychodzą coraz poważniejsze „grzeszki” biesiadników. Atmosfera robi się napięta, lecz mimo tego nikt nie przerywa zabawy.

Przewijający się przez cały film wątek zaćmienia księżyca nie znalazł się przypadkiem. W astrologii, zaćmienie księżyca symbolizuje ukrywanie czegoś, a także nieoczekiwane zdarzenia, z którymi trzeba sobie jakoś poradzić, na przykład, poprzez uporządkowanie życia lub zakończenie pewnych spraw.

Film warty obejrzenia.

 

Dom Chłopców

Dramat (2009) – Luksemburg, Niemcy

oryginalny tytuł: House of Boys

reż. Jean-Claude Schlim

główne role: Layke Anderson (Frank), Benn Northover (Jake), Steven Webb (Angelo), Udo Kier (Madame)

film trwa: 1 h 50 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Młody gej, Frank, opuszcza rodzinny dom i razem z parą przyjaciół wyjeżdża do Amsterdamu. Jest rok 1984.

W Amsterdamie prowadzi życie lekkie, łatwe i przyjemne. Większość czasu spędza na imprezach w klubach gejowskich, nie martwiąc się o swoją przyszłość. Wszystko się komplikuje, gdy przyjaciółka otrzymuje pracę w Saint Tropez i opuszcza Holandię razem ze swoim chłopakiem. Frank zostaje bez dachu nad głową. Zauważa wywieszone ogłoszenie, że w klubie „Dom Chłopców” zatrudnią tancerza. Idzie więc na rozmowę z właścicielem, zwanym Madame, i zostaje zatrudniony, początkowo, w charakterze pomocy barmana. Ma również możliwość zamieszkania w klubie.

Pokój dzieli z Jake – chłopakiem, który zarabia jako tancerz na podróż marzeń, w którą chce się udać razem ze swoją dziewczyną. Jake bardzo podoba się Frankowi, ale raczej szanse są niewielkie, by heteroseksualny chłopak zainteresował się kolegą.

Frank nawiązuje też przyjaźnie z pozostałymi tancerzami, wśród których jest Angelo – transseksualistka, która zbiera pieniądze na korektę płci.

Choć tej produkcji daleko jest do słynnej „Filadelfii”, dla mnie jest to film o odkrywaniu swojej orientacji seksualnej, a przede wszystkim o miłości w czystej postaci, której nie jest w stanie zniszczyć nawet groźna, śmiertelna choroba.

Dodatkowymi walorami filmu są gorące sceny tańczących chłopaków. Polecam:)

Półtoraroczny Patryk

Dramat, komedia, romans (2008) – Szwecja

oryginalny tytuł: „Patrik 1,5”

reż. Ella Lemhagen

główne role: Gustaf Skarsgård (Göran Skoogh), Torkel Petersson (Sven Skoogh), Tom Ljungman (Patrik)

film trwa: 1 h 40 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Göran i Sven są szczęśliwym gejowskim małżeństwem. Przeprowadzili się właśnie do domu na przedmieściach, zaprzyjaźnili z sąsiadami (jedynie dzieci sąsiadów dokuczają im), a teraz marzą o stworzeniu pełnej rodziny. Los się do nich uśmiecha, bowiem złożone przez nich dokumenty adopcyjne zostają pozytywnie rozpatrzone. Teraz tylko muszą poczekać na przyznanie im dziecka.

Wreszcie otrzymują dokument informujący, że będą ojcami 1,5-rocznego Patrika. Urządzają więc pokój dziecięcy i czekają na swojego przysposobionego synka.

Jakież jest ich zaskoczenie, gdy okazuje się, że „słodki bobas” ma 15 lat, kryminalną przeszłość, a na domiar złego jest homofobem. W tych okolicznościach, stworzenie szczęśliwej rodziny jest sporym wyzwaniem zarówno dla Görana i Svena, jak i dla Patrika. 

 

Kim jest Michael

Dramat (2015) – USA

oryginalny tytuł – I am Michael

reż. Justin Kelly

główne role: James Franco (Michael Glatze), Zachary Quinto (Bennett), Charlie Carver (Tyler), Emma Roberts (Rebekah Fuller)

film trwa: 1 h 38 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Długo odkładałem obejrzenie tego filmu. A gdy już zacząłem oglądać, to tak, mniej więcej od połowy filmu, coraz mocniej go przeżywałem. Fabuła filmu to jedno, ale przy okazji, odnosiłem się do własnego życia i własnych doświadczeń.

Czy wiara w kogokolwiek (Boga, Buddę, inną siłę wyższą) lub cokolwiek może spowodować, że staniemy się kimś innym? Czy życie w niezgodzie z własną naturą, z tym, z czym przyszliśmy na świat, będzie dla nas szczęściem czy raczej cierpieniem? Jak długo można oszukiwać siebie i budować swoje życie oraz relacje z ludźmi na kłamstwie?

Główny bohater filmu, akceptujący siebie i będący w szczęśliwym związku z facetem, nagle „odkrywa”, że wiara w Boga może go „wyleczyć” z homoseksualizmu. Zaczyna studiować Biblię, próbuje buddyjskich medytacji, wreszcie porzuca swojego partnera i wpiera sobie, że jest heteroseksualnym mężczyzną. Czy fanatyczna wiara, objęcie posady pastora, a wreszcie, związek z kobietą sprawią, że Michael zapomni kim naprawdę jest? Odpowiedzi na to pytanie możemy się jedynie domyślać.

Ja, już wiem, że wszelkie próby życia w niezgodzie ze sobą, przynoszą jedynie coraz większe cierpienie i zagubienie. A wmawianie sobie, że da się żyć szczęśliwie udając kogoś, kim się nigdy nie było, jest okłamywaniem siebie i wszystkich wokół. Dlatego wreszcie przyszedł moment, że przestałem walczyć ze sobą i zacząłem walczyć o siebie. O prawdziwego siebie.

Film „Kim jest Michael” przedstawia opartą na faktach historię Michaela Glatze'a, geja, aktywisty ruchu LGBT i założyciela queerowego magazynu YGA (Young Gay America), który postanowił wyrzec się swojej orientacji seksualnej i zostać heteroseksualnym, chrześcijańskim pastorem, potępiającym gejów. 

Więcej o pastorze Michaelu Glatze można przeczytać na stronie: gazeta.pl

http://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,19148003,bog-kocha-bardziej-niz-jakis-koles-moze-pokochac-drugiego.html