Witaj w klubie

Dramat, biograficzny (2013) – USA

oryginalny tytuł: Dallas Buyers Club

reż. Jean-Marc Vallée

główne role: Matthew McConaughey (Ron Woodroof), Jared Leto (Rayon), Jennifer Garner (dr Eve Saks)

film trwa: 1 h 57 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Jest rok 1985. Ron Woodroof – elektryk, uczestnik rodeo, miłośnik trunków, prochów i łatwych kobiet, a do tego homofob – w wyniku wypadku przy pracy, trafia do szpitala, gdzie po badaniach dowiaduje się, że nie tylko jest nosicielem wirusa HIV, ale rozwinęło się u niego również AIDS. Lekarz informuje Rona, że pozostało mu około 30 dni życia. Ron nie wierzy słowom lekarza, bo jest przekonany, że AIDS to choroba występująca jedynie u homoseksualistów. Wręcz, obrażony jest taką diagnozą.

Wraca więc do swoich upodobań, ale na wszelki wypadek, szuka w literaturze medycznej informacji o możliwych źródłach zarażenia się wirusem. Dowiaduje się, że takie ryzyko ponosi każdy, kto uprawia seks bez zabezpieczenia. Ron nie ma już wątpliwości, że właśnie jego dotyczy ta informacja. Postanawia walczyć o swoje życie i prosi lekarzy, by zaczęli podawać mu AZT, lek, który jest dopiero w fazie testów. Odmowa lekarzy sprawia, że załatwia lek nieoficjalną drogą. A gdy dostawca leku wycofuje się, w zamian daje Ronowi namiary na lekarza w Meksyku, który leczy swoich pacjentów znacznie skuteczniejszym lekiem – DDC.

Stan Rona pogarsza się na tyle, że trafia do szpitala. Tam, poznaje Rayona, osobę bardzo queerową, która uczestniczy w programie testowania AZT. Ron wypisuje się ze szpitala na własną prośbę i wyrusza do Meksyku po lek, który w Stanach nie jest dopuszczony do sprzedaży. Postanawia również pomagać innym chorym i nie bacząc na kłopoty, przewozi przez granicę sporą ilość leków. W rozprowadzaniu lekarstw pomaga mu Rayon.

Informacja o działalności Rona szybko się rozchodzi wśród zakażonych, więc zgłasza się do niego coraz więcej osób. Ron nie bierze od nich pieniędzy za lekarstwa, lecz w ramach, stworzonego przez siebie „Dallas Buyers Club”, pobiera jedynie opłaty członkowskie. Opłaty przeznacza na przywożenie leków (testując je również na sobie) dopuszczonych w innych krajach: Japonii, Chinach, czy Holandii. Działalnością klubu coraz bardziej zaczyna interesować się urząd podatkowy oraz policja. W walce z chorobą i z bezdusznym systemem, pomaga Ronowi jego lekarka.

Ron Woodroof, któremu przepowiadano maksymalnie 30 dni życia, umiera po 7 latach od usłyszenia diagnozy. 

Ronald Dickson Woodroof
3 II 1950 – 12 IX 1992

Co nas łączy

Dramat (2015) – Szwajcaria

oryginalny tytuł: Unter der Haut

reż. Claudia Lorenz

główne role: Dominique Jann (Frank), Ursina Lardi (Alice), Antonio Bull (Pablo)

film trwa: 1 h 34 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Alice i Frank są długoletnim małżeństwem, mającym troje dzieci. Właśnie wprowadzają się do nowego domu.

Początkowo, obserwujemy codzienność całkiem przeciętnej rodziny: drobne radości, drobne kłopoty, obowiązki, wspólnie spędzany czas, okazywanie sobie uczuć... Na pierwszy rzut oka, wydaje się, że rodzina jest na tyle ugruntowana, iż nie zagraża jej żadne niebezpieczeństwo. Jedynie, Frank, zaczyna być drażliwy, źle sypia, śnią mu się koszmary, a w dzień jest jakiś przygaszony. Swój stan tłumaczy tym, że potrzebuje więcej przestrzeni.

Gdy Alice korzysta ze wspólnego, domowego komputera, nagle wyświetla się jej strona poświęcona społeczności gejów. W pierwszej chwili podejrzewa syna, ale ten, zapewnia matkę, że jest hetero. Dokonane odkrycie tym bardziej nie daje Alice spokoju. Decyduje się pokazać tę stronę mężowi. Frank przyznaje się, że zaglądał na nią z ciekawości.

Kolejne rozmowy, uświadamiają Alice, że jej mąż o wiele bardziej interesuje się mężczyznami (a zwłaszcza jednym z nich), niżby to wynikało z czystego zaciekawienia. W końcu, w życie małżonków wkracza „ten trzeci”. 

 

Wszystko, czego pragniesz

Dramat (2010) – Hiszpania

oryginalny tytuł: Todo lo que tú quieras

reż. Achero Mañas

główne role: Juan Diego Botto (Leo), Lucía Fernandez (Dafne), José Luis Gómez (Álex)

film trwa: 1 h 41 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

W sumie, mamy do czynienia z bardzo prostą historią, aczkolwiek, od pewnego momentu, kontrowersyjną, którą można by streścić pytaniem: jak wiele jest w stanie zrobić kochający rodzic dla swojego dziecka?

Przedstawiona jest, na pozór, przeciętna rodzina – mama, o której wiemy, że ma problemy zdrowotne, czteroletnia córeczka i zapracowany tata, który od czasu do czasu ulega urokowi swojej znajomej. Historia jakich tysiące.

Aby więc uatrakcyjnić nieco opowiastkę, scenarzysta filmu uśmierca matkę, każąc dziecku przeżywać traumę na tyle silną, że prosi ono ojca, by stał się matką w pełnym kobiecym przebraniu. Kochający ojciec, oczywiście, spełnia prośbę córki. Mało to wiarygodne.

Jednak po obejrzeniu całego filmu, odkryłem jego drugie dno – zamierzone lub nie. Dla mnie nie był to film o poświęceniu swojej godności dla dobra dziecka, lecz o bolesnej nauce tolerancji.

Leo jest prawnikiem, a jednym z jego klientów jest Alex: gej – transwestyta wykonujący zawód aktora. Relacja prawnik – klient jest bez zarzutu, ale gdy Leo pojawia się na przedstawieniu Alexa, daje upust swojej homofobii.

Niedługo po tym zajściu, Leo stwierdza, że nie radzi sobie z nałożeniem makijażu, a jedyną osobą, która może mu pomóc jest właśnie Alex. Zmuszony jest więc przeprosić Alexa i w pewien sposób zbliżyć się do niego.

Również w krótkim czasie Leo, na własnej skórze, doświadcza, do czego prowadzić może nienawiść wobec osób homoseksualnych, bowiem będąc w kobiecym przebraniu i wzięty za geja, zostaje napadnięty i pobity przez bandę młodych chłopaków. Co więcej, jedyną osobą, na którą może liczyć, i która interesuje się jego losem, również jest Alex, a Leo zaczyna wreszcie dostrzegać, że jedyne, co ich różni, to nie krzywdząca nikogo orientacja seksualna. 

Powiem ci wszystko

Romans (2013) – Finlandia

oryginalny tytuł: Kerron sinulle kaiken

reż. Simo Halinen

główne role: Leea Klemola (Maarit), Peter Franzén (Sami), Ria Kataja (Julia)

film trwa: 1 h 31 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Maarit jest wykształconą osobą, ale jej życie tak się potoczyło, że zmuszona jest pracować poniżej swoich kwalifikacji, jako sprzątaczka. Mimo tego, marzy by móc pomagać ludziom – w jakikolwiek sposób.

Miejscem pracy Maarit jest prywatny gabinet psychologiczny. Pewnego dnia, właścicielka gabinetu informuje, że musi wyjechać do chorego ojca i prosi Maarit, by ta, po zrobieniu porządków zamknęła gabinet i pojawiła się dopiero za dwa tygodnie. Maarit wykonała swoją pracę, a potem, ośmielona nieobecnością pracodawczyni, zaczyna przymierzać jej biżuterię i ubrania. W tym momencie, pojawia się w gabinecie mężczyzna pilnie potrzebujący rozmowy z psychologiem. Maarit decyduje się „zastąpić” nieobecną panią psycholog i pomóc Samiemu w rozwiązaniu jego problemów małżeńskich. Okazuje się również, że Maarit i Sami znają się z czasów, gdy Maarit była jeszcze przed korektą płci i grała w drużynie piłkarskiej, podobnie jak Sami.

Z jakimi jeszcze problemami będzie musiała zmierzyć się Maarit, poza romansem z czarującym Samim? Czy zdoła poukładać swoje życie w najważniejszych dla niej dziedzinach? 

Stary, kocham cię

Komedia romantyczna (2009) – USA

oryginalny tytuł: I Love You, Man

reż. John Hamburg

główne role: Paul Rudd (Peter Klaven), Jason Segel (Sydney Fife), Rashida Jones (Zooey)

film trwa: 1 h 44 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Peter Klaven jest człowiekiem młodym i, jak na swój wiek, dość poważnym, przez co trudno mu się odnaleźć w zbyt wyluzowanym towarzystwie. Jedyną spontaniczną rzeczą, jaką zrobił, było oświadczenie się swojej dziewczynie. Peter ma dobrą pracę w branży nieruchomości i właśnie dostał zlecenie na sprzedaż posiadłości należącej do znanej gwiazdy. Świat Petera ogranicza się więc do pracy, narzeczonej i treningów szermierki.

Któregoś dnia, zupełnie przypadkowo, słyszy, jak przyjaciółki przestrzegają Zooey, że mężczyzna, który nie ma kolegów może być bardzo uciążliwym partnerem. Gdy sam zaczyna się nad tym zastanawiać, dochodzi do wniosku, że nawet nie ma jednego przyjaciela czy zaufanego kolegi, który mógłby być na ślubie jego świadkiem. Postanawia więc znaleźć sobie kumpla. A ponieważ wszelkie samodzielne próby zawodzą, prosi o pomoc matkę i brata, który jest gejem i zna wielu mężczyzn. Peter zaczyna więc uczestniczyć w serii „męskich randek”, które również nie odnoszą pozytywnego skutku.

Podczas prezentacji posiadłości poznaje bardzo bezpośredniego i o dość specyficznym sposobie bycia – Sydneya. Panowie zaczynają coraz więcej czasu spędzać ze sobą, dzięki czemu, Peter, coraz mniej przypomina sztywniaka, jakim był do niedawna. Częste spotkania z Sydneyem mają jednak negatywny wpływ na związek z Zooey.

„Stary, kocham cię” to świetna komedia, dzięki której możemy poznać wszelkie odcienie przyjaźni – pomiędzy kobietami, mężczyznami oraz pomiędzy kobietą a mężczyzną. Polecam.

Nastolatki

Dramat (2015) – Finlandia, Szwecja

oryginalny tytuł: Pojkarna

reż. Alexandra - Therese Keining

główne role: Tuva Jagell i Emrik Öhlander (Kim), Louise Nyvall i Alexander Gustavsson (Momo), Wilma Holmén i Vilgot Ostwald Vesterlund (Bella), Mandus Berg (Tony), Filip Vester (Jesper)

film trwa: 1 h 46 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Trzy nastolatki: Kim, Momo i Bella, wyróżniają się wśród innych nastolatek. Łączy je głęboka przyjaźń (a nawet miłość) i wspólna pasja, którą jest uprawa i obserwacja hodowanych przez siebie roślin. Z powodu swojej „inności”, dziewczyny są dręczone przez kolegów ze szkoły.

Pewnego dnia, w przesyłce z nasionami znajdują dość egzotyczny dodatek – nasiona rośliny, z których podczas jednej nocy wyrasta czarny kwiat. Z ciekawości, dziewczyny wypijają po kilka kropel soku wydzielanego przez roślinę i po chwili... zamieniają się w chłopców.

O ile Momo i Belli ta chwilowa przemiana dostarcza dużo śmiechu i zabawy, o tyle dla Kim jest czymś znacznie więcej niż zabawą – jest stanem, od którego nie chce się powrotu do dziewczęcego ciała. Niestety, magiczne właściwości soku mijają po kilku godzinach. Eksperyment zaczyna więc powtarzać się każdego wieczoru.

Momo i Bella mają wreszcie dosyć „zabawy” w chłopców, ale Kim, gdy wraca do dziewczęcej postaci, cierpi coraz mocniej i bez wiedzy przyjaciółek wypija kolejne dawki magicznego soku.

Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Kim, jako chłopak, zakochuje się w Tonym, koledze ze szkoły, który żyje z kradzieży, a Momo wyznaje Kim, że jest w niej zakochana.

Oglądając „Nastolatki”, cały czas myślałem o tym, ileż to razy marzyłem – wysyłając prośby i błagania w kosmos – aby obudzić się we właściwym ciele. Ale to może zrozumieć tylko osoba transseksualna...

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie

Dramat, (2016) – Włochy

oryginalny tytuł: Perfetti sconosciuti

reż. Paolo Genovese

główne role: Marco Giallini (Rocco), Kasia Smutniak (Eva), Alba Rohrwacher (Bianca), Edoardo Leo (Cosimo), Valerio Mastandrea (Lele), Anna Foglietta (Carlotta), Giuseppe Battiston (Peppe)

film trwa: 1 h 37 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Ile mamy do ukrycia przed naszymi partnerami? Czy stać nas na szczerość wobec przyjaciół? Czy naprawdę znamy tych, z którymi dzielimy się lub chcemy podzielić swoimi sekretami?

Wystarczy jedna kolacja w gronie przyjaciół i na pozór całkiem niewinna zabawa, by uzyskać odpowiedź na powyższe pytania.

Eva i Rocco organizują dla przyjaciół kolację, podczas której jedną z atrakcji ma być obserwowanie zaćmienia księżyca. Uczestnicy kolacji znają się bardzo dobrze i pewni są, że nie mają przed sobą żadnych tajemnic. Pani domu proponuje więc zabawę, która ma polegać na tym, że wszyscy będą upubliczniać wiadomości i telefony, jakie dostaną podczas tego spotkania. Po chwilowej konsternacji, wszyscy decydują się na położenie na stole swoich telefonów. W miarę rozwoju filmowej akcji, na jaw wychodzą coraz poważniejsze „grzeszki” biesiadników. Atmosfera robi się napięta, lecz mimo tego nikt nie przerywa zabawy.

Przewijający się przez cały film wątek zaćmienia księżyca nie znalazł się przypadkiem. W astrologii, zaćmienie księżyca symbolizuje ukrywanie czegoś, a także nieoczekiwane zdarzenia, z którymi trzeba sobie jakoś poradzić, na przykład, poprzez uporządkowanie życia lub zakończenie pewnych spraw.

Film warty obejrzenia.

 

Dom Chłopców

Dramat (2009) – Luksemburg, Niemcy

oryginalny tytuł: House of Boys

reż. Jean-Claude Schlim

główne role: Layke Anderson (Frank), Benn Northover (Jake), Steven Webb (Angelo), Udo Kier (Madame)

film trwa: 1 h 50 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Młody gej, Frank, opuszcza rodzinny dom i razem z parą przyjaciół wyjeżdża do Amsterdamu. Jest rok 1984.

W Amsterdamie prowadzi życie lekkie, łatwe i przyjemne. Większość czasu spędza na imprezach w klubach gejowskich, nie martwiąc się o swoją przyszłość. Wszystko się komplikuje, gdy przyjaciółka otrzymuje pracę w Saint Tropez i opuszcza Holandię razem ze swoim chłopakiem. Frank zostaje bez dachu nad głową. Zauważa wywieszone ogłoszenie, że w klubie „Dom Chłopców” zatrudnią tancerza. Idzie więc na rozmowę z właścicielem, zwanym Madame, i zostaje zatrudniony, początkowo, w charakterze pomocy barmana. Ma również możliwość zamieszkania w klubie.

Pokój dzieli z Jake – chłopakiem, który zarabia jako tancerz na podróż marzeń, w którą chce się udać razem ze swoją dziewczyną. Jake bardzo podoba się Frankowi, ale raczej szanse są niewielkie, by heteroseksualny chłopak zainteresował się kolegą.

Frank nawiązuje też przyjaźnie z pozostałymi tancerzami, wśród których jest Angelo – transseksualistka, która zbiera pieniądze na korektę płci.

Choć tej produkcji daleko jest do słynnej „Filadelfii”, dla mnie jest to film o odkrywaniu swojej orientacji seksualnej, a przede wszystkim o miłości w czystej postaci, której nie jest w stanie zniszczyć nawet groźna, śmiertelna choroba.

Dodatkowymi walorami filmu są gorące sceny tańczących chłopaków. Polecam:)

Na zawsze Laurence

Melodramat (2012) – Francja, Kanada

reż. Xavier Dolan

główne role: Melvil Poupaud (Laurence Alia), Suzanne Clément (Frederique Belair)

film trwa: 2 h 48 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Historia zaczyna się dość banalnie – Laurence jest wykładowcą literatury, Frederique pracuje przy produkcji filmów, razem stanowią dobrze rozumiejącą się i kochającą parę. Odnajdują radość we wspólnym podróżowaniu, cieszą się drobiazgami, przy okazji tworząc listę rzeczy, które odbierają im przyjemność. Ich wielkim marzeniem jest podróż na Czarną Wyspę.

Sielanka trwa do trzydziestych piątych urodzin Laurence'a. Nagle mężczyzna wyznaje ukochanej, że... chce zmienić płeć. 

– Nie powinienem być facetem (…) To nie jestem ja (…) Mam tego dość. Już 35 lat tak żyję. To zbrodnia. Jestem za to odpowiedzialny. Odbieram życie tej osobie.

– Komu odbierasz życie?

– Kobiecie, którą powinienem być.

– Nienawidzisz wszystkiego, co w tobie kocham.

– Tylko to we mnie kochasz?

(…)

– Teraz nie żyję naprawdę. Czekam.

– Pewnie, że czekasz. To, co przeżywamy to nie jest prawda? To tylko oczekiwanie na prawdziwe życie? Okłamywałeś mnie od dwóch lat.

– Nie. Nie kłamałem. Tylko nic nie mówiłem.

Fred, mimo wszystko, postanawia z nim zostać. Kocha Laurence'a i nie wyobraża sobie życia bez niego. Wspiera ukochanego, jak tylko potrafi, nawet wówczas, gdy ten postanawia pójść do szkoły ubrany i umalowany jak kobieta.

Akceptacja przez partnerkę, matkę, kolegów z pracy oraz uczniów dodaje mu odwagi, by walczyć o siebie. Niestety, grupa rodziców wnosi protest. Nie chcą by człowiek „chory psychicznie” nadal uczył ich dzieci. Laurence zostaje zwolniony z pracy. Postanawia wówczas całkowicie poświęcić się pisaniu książki i dążeniu do korekty płci.

Fred coraz bardziej boi się o ukochanego, zwłaszcza po tym, jak został pobity. Jednak mimo ogromnej miłości, sytuacja zaczyna ją przerastać i kobieta wpada w coraz głębszą depresję. Już zupełnie nie radzi sobie z emocjami.

Ażeby na moment oderwać się od życia, jakie prowadzi, Fred idzie sama na Bal Filmowców. Tam poznaje Alberta...

Czy nowe życie z innym mężczyzną spowoduje, że zapomni o Laurence? Czy miłość, naprawdę, jest w stanie przetrwać wszystko?

Zachęcam nie tylko do obejrzenia filmu, ale również wsłuchania się w muzykę. Niezapomniane utwory: Celine Dion, Visage, Craiga Armstronga, Depeche Mode, The Cure (poniżej) i wiele innych tworzą niezwykły klimat.

 

Kim jest Michael

Dramat (2015) – USA

oryginalny tytuł – I am Michael

reż. Justin Kelly

główne role: James Franco (Michael Glatze), Zachary Quinto (Bennett), Charlie Carver (Tyler), Emma Roberts (Rebekah Fuller)

film trwa: 1 h 38 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Długo odkładałem obejrzenie tego filmu. A gdy już zacząłem oglądać, to tak, mniej więcej od połowy filmu, coraz mocniej go przeżywałem. Fabuła filmu to jedno, ale przy okazji, odnosiłem się do własnego życia i własnych doświadczeń.

Czy wiara w kogokolwiek (Boga, Buddę, inną siłę wyższą) lub cokolwiek może spowodować, że staniemy się kimś innym? Czy życie w niezgodzie z własną naturą, z tym, z czym przyszliśmy na świat, będzie dla nas szczęściem czy raczej cierpieniem? Jak długo można oszukiwać siebie i budować swoje życie oraz relacje z ludźmi na kłamstwie?

Główny bohater filmu, akceptujący siebie i będący w szczęśliwym związku z facetem, nagle „odkrywa”, że wiara w Boga może go „wyleczyć” z homoseksualizmu. Zaczyna studiować Biblię, próbuje buddyjskich medytacji, wreszcie porzuca swojego partnera i wpiera sobie, że jest heteroseksualnym mężczyzną. Czy fanatyczna wiara, objęcie posady pastora, a wreszcie, związek z kobietą sprawią, że Michael zapomni kim naprawdę jest? Odpowiedzi na to pytanie możemy się jedynie domyślać.

Ja, już wiem, że wszelkie próby życia w niezgodzie ze sobą, przynoszą jedynie coraz większe cierpienie i zagubienie. A wmawianie sobie, że da się żyć szczęśliwie udając kogoś, kim się nigdy nie było, jest okłamywaniem siebie i wszystkich wokół. Dlatego wreszcie przyszedł moment, że przestałem walczyć ze sobą i zacząłem walczyć o siebie. O prawdziwego siebie.

Film „Kim jest Michael” przedstawia opartą na faktach historię Michaela Glatze'a, geja, aktywisty ruchu LGBT i założyciela queerowego magazynu YGA (Young Gay America), który postanowił wyrzec się swojej orientacji seksualnej i zostać heteroseksualnym, chrześcijańskim pastorem, potępiającym gejów. 

Więcej o pastorze Michaelu Glatze można przeczytać na stronie: gazeta.pl

http://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,19148003,bog-kocha-bardziej-niz-jakis-koles-moze-pokochac-drugiego.html

 

Listy od nieznajomego

Dramat (2013) – Izrael

na podstawie powieści Yossiego Avni-Levy „Ogród umarłych drzew”

reż. Yariv Mozer

główne role: Yoav Reuveni (Boaz), Moran Rosenblatt (Noa), Yariv Mozer (Profesor Richlin)

film trwa: 1 h 22 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Dzisiaj przyszła pora, by zaprezentować Wam produkcję tak mało znanego i niedocenianego kina izraelskiego. W dodatku, jedną z kluczowych ról, zagrał reżyser filmu.

Boaz studiuje lingwistykę na uniwersytecie w Tel Awiwie a popołudniami pracuje w firmie zajmującej się przewozem mebli. Od ponad roku mieszka ze swoją dziewczyną i oboje marzą o studiowaniu w Jerozolimie. Boaz właśnie czeka na odpowiedź z tamtejszej uczelni, o przyznaniu mu stypendium. Codziennie więc sprawdza skrytkę pocztową, lecz zamiast ważnego pisma, znajduje kolejne listy pisane przez nieznajomego.

„Boaz, witaj! Nie pytaj kim jestem i skąd cię znam. Sporo o tobie myślę. Jestem zażenowany, siedząc tu, blisko moich roślin, i pisząc do ciebie list, ale nie mam odwagi, by zrobić coś innego.”

Wyznania, jakie padają w listach są coraz śmielsze. To, z kolei, wyzwala w Boazie emocje, które stara się ukryć przed swoją dziewczyną, ale również powracają wspomnienia z wojska i pierwszych doświadczeń homoseksualnych. Noa czuje, że dzieje się coś niedobrego. Przeszukując biurko ukochanego, znajduje jeden z miłosnych listów.

Boaz nie wie, kto jest nadawcą listów, ale wie, że tajemniczy wielbiciel obserwuje go, więc chłopak uważnie przygląda się otaczającym go mężczyznom: na uczelni, w bibliotece, w autobusie, czy na ulicy, a nawet w warsztacie samochodowym należącym do znajomego.

Dotychczas uśpione pragnienie miłości męsko – męskiej, coraz częściej i intensywniej przypomina o sobie.

Noa domyśla się, kim jest autor listów. Idzie więc do niego i prosi, aby zostawił Boaza w spokoju...

Męsko-damska rzecz

Komedia romantyczna (2006) – USA, Kanada, Wielka Brytania

oryginalny tytuł – It's a Boy Girl Thing

reż. Nick Hurran

główne role: Samaire Armstrong (Nell Bedworth), Kevin Zegers (Woody Deane)

film trwa: 1 h 34 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Nell i Woody chodzą do jednej szkoły, mieszkają naprzeciwko siebie i wzajemnie się nienawidzą. Co rusz, jedno drugiemu dokucza, robi brzydkie kawały, i nic nie zapowiada kresu wszelkich złośliwości. Na dodatek, ich rodziny, od lat, żyją w niezgodzie.

Nell jest bardzo dobrą uczennicą, jej pasją jest literatura i poezja. Dziewczyna zamierza dostać się na renomowaną uczelnię. Właśnie zbliża się termin rozmowy, od której zależy, czy Nell uda się zrealizować marzenie i dostać na Yale, czy nie.

Woody – kapitan szkolnej drużyny futbolowej – jest przystojny, wysportowany, ma atrakcyjną dziewczynę i spore grono znajomych. Marzeniem Woody'ego jest dostanie się do dobrego college'u, dzięki swoim wynikom w sporcie. Właśnie trwają przygotowania do meczu, który może odmienić życie chłopaka.

Podczas szkolnej wycieczki do muzeum, Nell i Woody, kłócą się po raz kolejny, w pobliżu figury azteckiego bożka czarnej magii. Następnego ranka Nell odkrywa, że ma ciało Woody'ego, a Woody – ciało Nell.

Jak zakończy się ta zabawna, a zarazem romantyczna historia? Sami zobaczcie :)

Dziewczyna z portretu

Biograficzny (2015) – Belgia, Dania, Niemcy, USA, Wielka Brytania

na podstawie powieści: Davida Ebershoffa „Dziewczyna z portretu”

reż. Tom Hooper

główne role: Eddie Redmayne (Einar Wegener / Lili Elbe), Alicia Vikander (Gerda Wegener)

film trwa: 2 h

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Ten niezwykły film ukazuje historię małżeństwa dwojga artystów malarzy: Einara i Gerdy Wegener. Einar jest już uznanym artystą, malującym głównie pejzaże, jakie pamięta z dzieciństwa. Jego żona jest portrecistką, która dopiero pracuje na przyszły sukces.

Pewnego dnia, gdy nie pojawia się modelka Gerdy, ta prosi męża, aby zechciał pozować w zastępstwie. Einar zakłada na siebie pończochy i suknię modelki, i początkowo, razem z żoną, traktują to jak świetną zabawę. Czy dla Einara to naprawdę tylko zabawa? Nie. Kobiecy strój wyzwala w artyście pragnienie tłumione i ukrywane od wielu lat – pragnienie funkcjonowania jako kobieta.

Einar coraz częściej pozuje żonie, wcielając się w postać, której nadają imię – Lili. Jednak z czasem, przeistaczanie się w kobietę, w zaciszu domu, staje się niewystarczające. Lili zaczyna więc uczestniczyć także w przyjęciach, przedstawiając się jako siostra Einara i wzbudzając niemałe zainteresowanie wśród mężczyzn. Z jednym z nich zaczyna romansować, co ma fatalny wpływ na pożycie małżeńskie.

Wreszcie szczera rozmowa, uświadamia Gerdzie, że albo opuści męża, którego nie przestała kochać, albo pomoże mu w urzeczywistnieniu siebie. Aby tak się stało, Einar decyduje się poddać dość ryzykownej korekcie płci...

 

Notka biograficzna:

Lili Elbe przyszła na świat w Danii, 28 grudnia 1882 roku, jako Einar Mogens Wegener.

Już w latach 20-tych XX w. regularnie pokazywała się publicznie w kobiecych strojach i przedstawiała jako Lili, siostra Einara.

W 1930 roku przeszła pierwszą operację korekty płci i przyjęła oficjalne imię i nazwisko – Lili Elbe. Od tego czasu porzuciła malarstwo, z którym jako Lili już się nie utożsamiała. Zmarła w Dreźnie, 13 września 1931 roku, krótko po ostatniej operacji korygującej płeć. 

Lili Elbe w 1926 r.