Nastolatki

Dramat (2015) – Finlandia, Szwecja

oryginalny tytuł: Pojkarna

reż. Alexandra - Therese Keining

główne role: Tuva Jagell i Emrik Öhlander (Kim), Louise Nyvall i Alexander Gustavsson (Momo), Wilma Holmén i Vilgot Ostwald Vesterlund (Bella), Mandus Berg (Tony), Filip Vester (Jesper)

film trwa: 1 h 46 min.

dostępny w sieci – z polskimi napisami

Trzy nastolatki: Kim, Momo i Bella, wyróżniają się wśród innych nastolatek. Łączy je głęboka przyjaźń (a nawet miłość) i wspólna pasja, którą jest uprawa i obserwacja hodowanych przez siebie roślin. Z powodu swojej „inności”, dziewczyny są dręczone przez kolegów ze szkoły.

Pewnego dnia, w przesyłce z nasionami znajdują dość egzotyczny dodatek – nasiona rośliny, z których podczas jednej nocy wyrasta czarny kwiat. Z ciekawości, dziewczyny wypijają po kilka kropel soku wydzielanego przez roślinę i po chwili... zamieniają się w chłopców.

O ile Momo i Belli ta chwilowa przemiana dostarcza dużo śmiechu i zabawy, o tyle dla Kim jest czymś znacznie więcej niż zabawą – jest stanem, od którego nie chce się powrotu do dziewczęcego ciała. Niestety, magiczne właściwości soku mijają po kilku godzinach. Eksperyment zaczyna więc powtarzać się każdego wieczoru.

Momo i Bella mają wreszcie dosyć „zabawy” w chłopców, ale Kim, gdy wraca do dziewczęcej postaci, cierpi coraz mocniej i bez wiedzy przyjaciółek wypija kolejne dawki magicznego soku.

Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Kim, jako chłopak, zakochuje się w Tonym, koledze ze szkoły, który żyje z kradzieży, a Momo wyznaje Kim, że jest w niej zakochana.

Oglądając „Nastolatki”, cały czas myślałem o tym, ileż to razy marzyłem – wysyłając prośby i błagania w kosmos – aby obudzić się we właściwym ciele. Ale to może zrozumieć tylko osoba transseksualna...

Albert Nobbs

Dramat (2011) – Irlandia, USA, Wielka Brytania, Francja

reż. Rodrigo Garcia

główne role: Glenn Close (Albert Nobbs), Janet McTeer (Hubert Page), Mia Wasikowska (Helen)

film trwa: 1 h 54 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

XIX-wieczny Dublin. Albert Nobbs jest pracownikiem jednego z hoteli. Cichy, skromny, pracowity – pod męskim odzieniem ukrywa kobiece ciało. Każdy zarobiony grosz odkłada, by zrealizować największe marzenie: własny sklepik z tytoniem. Marzy również, że sklep poprowadzi razem z nim przyszła... żona.

Czy marzenie Alberta o ożenku jest realne? Jak się okazuje, nie jest niemożliwe. W hotelu pojawia się Hubert Page, który został wynajęty do pomalowania jednego z pomieszczeń. Zbieg okoliczności sprawia, że Hubert odkrywa tajemnicę Alberta i wyjawia mu swoją – fizycznie też jest kobietą, ale żyjąc jako mężczyzna udało mu się ożenić z kobietą, którą kocha. Ośmielony tym wyznaniem, Nobbs zaczyna spotykać się z Helen, pokojówką pracującą w tym samym hotelu, a nawet proponuje jej małżeństwo...

Przyznam szczerze, że po raz pierwszy miałem problem z otagowaniem filmu. W tej produkcji rzeczy oczywiste przestają być oczywiste, nic nie jest jednoznaczne, a na wiele pytań nie znajdujemy odpowiedzi.

Odnoszę wrażenie, że było to celowe zamierzenie twórców filmu, którzy – niczym głos z off-u – podszeptują: „Tak jest, jak się państwu zdaje”.

Switch: Trudno być kobietą

Komedia (1991) – USA

reż. Blake Edwards

główne role: Ellen Barkin (Amanda Brooks), Perry King (Steve Brooks), Jimmy Smits (Walter Stone)

film trwa: 1 h 43 min.

dostępny w sieci – z polskim lektorem

Film z wątkiem LGBT

 Tym razem będzie coś dla miłośników komedii. Film, co prawda, dość wiekowy, ale czasem warto sięgać i po takie.

Krótko mówiąc, bohater filmu, Steve Brooks, jest zadufanym w sobie kobieciarzem. Romansuje, porzuca albo w tym samym czasie spotyka się z kilkoma kobietami. Kobiety, które miały już ze Stevem do czynienia, nienawidzą go z całego serca.

Kilka byłych kochanek postanawia połączyć siły i zemścić się na facecie. Zapraszają go na romantyczną kolację, która ma się odbyć w domu jednej z ex. Steve nie wyczuwa podstępu i pojawia się na przyjęciu, pod koniec którego zostaje... zastrzelony.

Zdezorientowany, martwy Steve staje przed obliczem Boga i dowiaduje się, że był takim skurczybykiem, że grozi mu cała wieczność w piekle. Bóg ma zastanowić się, co zrobi z grzesznikiem. W tym celu spotyka się z Diabłem (tak, na marginesie, Diabełek jest całkiem seksowny) i dogadują się, że dadzą szansę kobieciarzowi – jeśli znajdzie choć jedną kobietę, która go lubi, wówczas trafi do nieba, a jeśli nie znajdzie, trafi do piekła. Ażeby Steve nie zbajerował kolejnej kobiety, która go polubi, Bóg z Diabłem utrudniają mu to zadanie.

Rano Steve budzi się we własnym łóżku, a wydarzenia z poprzedniego dnia traktuje jakby to był koszmarny sen. Idzie do kibelka, staje przed sedesem, opuszcza spodnie od piżamki i okazuje się, że jest... kobietą, w dodatku, bardzo atrakcyjną.

W nowym „wcieleniu” musi dotrzeć do swoich wszystkich byłych kobiet, bo liczy na to, że może choć jedna go nie znienawidziła. Gdy takiej nie znajduje, pozostaje mu tylko uwieść lesbijkę. A dodatkowo musi studzić zapędy swojego najlepszego kumpla, który usiłuje zaciągnąć go/ją do łóżka.

Przezabawne teksty, świetna gra aktorów – sami zobaczcie.

Romeo i Romeo (Romeos)

 Dramat (2011) – Niemcy

reż. Sabine Bernardi

główne role: Rick Okon (Lucas), Maximilian Befort (Fabio)

film trwa: 1 h 36 min.

dostępny w sieci – w wersji oryginalnej oraz z angielskimi napisami i jak podaje Crash - również już z polskimi napisami

 

20-letni, transseksualny Lucas przyjeżdża na studia do Kolonii i nie dostaje zgody na zamieszkanie w męskiej części akademika, ponieważ oficjalnie jest dziewczyną.

Lucas jest w trakcie terapii hormonalnej, więc na pierwszy rzut oka, wygląda jak chłopak. Atrybuty kobiecości stara się skrzętnie ukrywać: spłaszczając piersi, zakładając ubrania maskujące klatkę piersiową, co wcale nie jest ani łatwe, ani wygodne w upalne lato.

W akademiku ma jedną przyjaciółkę, którą zna od dłuższego czasu. Ine idąc ze swoją dziewczyną i kilkoma kolegami na klubową imprezę, zabiera ze sobą również i Lucasa. Tego dnia Lucas poznaje Fabia – przystojnego, wyluzowanego, pewnego siebie geja, który jest uosobieniem wszystkich marzeń Lucasa, jeśli chodzi o wygląd. Nie przyznaje się jednak koledze, kim naprawdę jest. I tu sprawy zaczynają się komplikować, bo poza fascynacją męskim wyglądem Fabia, Lucas zakochuje się w nim. Fabio, z kolei, nie jest typem monogamisty, nie ma problemu z nawiązywaniem przelotnych znajomości, więc raczej niewielkie są szanse, że odwzajemni uczucie. Szanse te spadają niemal do zera, gdy przez przypadek, Fabio dowiaduje się prawdy o Lucasie...

Przyznam szczerze, że jest to jeden z moich najbardziej ulubionych filmów. Dwa różne światy, dwa różne charaktery, miłość prawie że niemożliwa (a raczej możliwa tylko w filmach), strach, psychiczne cierpienie, jeszcze większa nienawiść Lucasa do swojego ciała, poczucie odrzucenia – zapewniam, duża dawka emocji.

Czy drogi chłopaków się rozejdą? Czy Fabio naprawdę reprezentuje taki „tumiwisizm”, że nie ważne z kim i gdzie? Czy wybaczy Lucasowi zatajenie prawdy? Dowiedzcie się sami :)